Καθώς, λοιπόν, βουτάμε στην καλοκαιρινή ραστώνη της ημέρας —αυτή τη σχεδόν αντανακλαστική κατακόρυφη πτώση της ενέργειας, που την ξεχνάμε επιμελώς τον χειμώνα όταν λαχταράμε τον Ιούλιο— σας γράφω μερικά πράγματα που έμαθα τις τελευταίες ημέρες και που ίσως σας κάνουν να σκεφτείτε.

Να το πρώτο - αν συνεχίσουμε έτσι, σε δύο γενιές η βαθιά ανάγνωση ίσως να μην είναι πια μια αυτονόητη, καθημερινή δεξιότητα. Ένα μεγάλο μέρος του νεότερου κοινού φαίνεται να προτιμά το σύντομο βίντεο για την ενημέρωση και την κατανάλωση πληροφορίας, αντί για τη μακροσκελή ανάγνωση.

Πριν βάλετε τις φωνές, πάρτε μια ανάσα. Δεν λέω πως αυτό συμβαίνει ήδη — απόδειξη το γεγονός ότι διαβάζετε αυτό το κείμενο, έστω και διαγώνια.

Αν θέλετε, όμως, να μάθετε περισσότερα για το νέο που μόλις σας ξεφούρνισα, υπάρχει ένα επεισόδιο του podcast Channels του Peter Kafka, στο οποίο ο Joseph Kahn, επικεφαλής της σύνταξης των New York Times, μιλά γι’ αυτό και προσπαθεί να εξηγήσει την αλλαγή που επιχειρεί να φέρει στον οργανισμό του οποίου ηγείται.

Σκεφτείτε ένα μέσο όπως οι New York Times, βασισμένο στην ανάγνωση, να συνειδητοποιεί πως, για να επιβιώσει, πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο μεταδίδει την πληροφορία. Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το επεισόδιο εδώ, μαζί με όσα λέει για τον τρόπο με τον οποίο το AI μπορεί να οργανώσει την πληροφορία με έναν εντελώς καινούριο τρόπο.

Το σκέφτομαι συνέχεια αυτό με την ανάγνωση. Ίσως επειδή παρακολουθώ την επίμονη προσπάθειά μας να συγκεντρωθούμε και να διαβάσουμε ένα βιβλίο — κάτι που γίνεται ολοένα δυσκολότερο.

Σκέφτομαι πως η γραφή αναπτύχθηκε, μεταξύ άλλων, επειδή οι κοινωνίες χρειάζονταν έναν τρόπο να καταγράφουν και να αποθηκεύουν πληροφορίες, καθώς η οργάνωση της ζωής τους γινόταν ολοένα πιο περίπλοκη.

Τα λέει όλα καλύτερα ο Yuval Noah Harari στο Sapiens — το βιβλίο με το οποίο έχω πάθει εμμονή τελευταία και που, κρυφά, εύχομαι να είχαν διαβάσει όλοι, για να μπορώ να το συζητώ μαζί τους.

Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι πως το είδος μας, στην προσπάθειά του να ελέγξει το μέλλον του, κάνει διαρκώς τη ζωή του δυσκολότερη, με τη δικαιολογία πως αυτό είναι καλύτερο και αναγκαίο. Και, για να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους πως πράγματι είναι, φτιάχνει ιστορίες και μύθους. Τους επαναλαμβάνουμε, τους μοιραζόμαστε, τους πιστεύουμε. Και τελικά επιβιώνουμε χάρη σε αυτούς.

Και μιας και μιλάμε για μεγάλες ιστορίες, στο σινεμά απόψε μπορείτε να πάτε να δείτε την Οδύσσεια του Christopher Nolan, βασισμένη σίγουρα σε μία από τις ωραιότερες ιστορίες που έχουμε πει ποτέ.

Αν και σκέφτηκα σοβαρά να τη δω σε κλειστή αίθουσα —είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με κινηματογραφικές κάμερες IMAX.— ο Ιούλιος με έπεισε τελικά να επιλέξω θερινό. Εδώ μπορείτε να δείτε τον Christopher Nolan να μιλά για την ταινία και για όλους τους λόγους που αποφάσισε να την κάνει.

Η Οδύσσεια, γεννήθηκε για να ακούγεται, όχι για να διαβάζεται. Αναπτύχθηκε μέσα σε μια μακρά προφορική παράδοση, περνώντας από γενιά σε γενιά, μέχρι να αποκτήσει τη μορφή με την οποία τη γνωρίζουμε σήμερα. Διανθιζόταν και άλλαζε, σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμη και σήμερα να μη γνωρίζουμε αν ο Όμηρος ήταν πράγματι ένα υπαρκτό πρόσωπο.

Η Οδύσσεια ειπώθηκε για πρώτη φορά σε ανθρώπους που δεν ήξεραν να διαβάζουν.

Σκέφτομαι πως έχει πλάκα που η απόδοση του Christopher Nolan επιλέγει να δείξει μια αρχαία Ελλάδα σε μπεζ και καφέ, σπασμένα λευκά και πορφυρούς τόνους, όταν η αλήθεια είναι πως ήταν πολύχρωμη. (υπερβάλλω ίσως, αλλά ναι, είχε χρώμα. )

Αυτή, όμως, είναι η εικόνα που έχει ο δυτικός κόσμος για την αρχαία Ελλάδα. Και τώρα, με την επιδραστική εικόνα της Zendaya και τα ρούχα που επιμελείται ο Law Roach για όλες τις promo εμφανίσεις της, θα γίνει για ακόμη μία φορά ισχυρότερη. Θα επικρατήσει.

Και αυτή η ιδέα, αυτή η εικόνα, θα γίνει για ακόμη μία φορά το brand μας — ακόμη κι αν δεν το έχουμε επιλέξει εμείς.

Και πάνω ακριβώς σε αυτό το θέμα —στο πόσο πουλά η δυτικοποιημένη αρχαιοελληνική εικόνα— έρχεται η είδηση της απόκτησης του 60% της Ancient Greek Sandals από την Camper.

Το νέο ανακοινώθηκε πριν από λίγες ημέρες και, αφού δώσουμε τα συγχαρητήριά μας και στις δύο πλευρές, ας πούμε και το εξής: η επιτυχία του brand χτίστηκε και πάνω σε όλα τα παραπάνω, έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ.

Η είδηση, όμως, δείχνει και κάτι ακόμη. Καθώς οι ζέστες σφίγγουν για όλους, βλέπουμε τα ρούχα να γίνονται —αναπόφευκτα— λιγότερα. Το σώμα έχει ανάγκη να κυκλοφορεί πιο ανάλαφρο και τα πόδια γυμνά.

Από το γυμνό σανδάλι στη Cruise συλλογή της Chanel μέχρι την απόλυτη επικράτηση της σαγιονάρας, σε όλες τις πιθανές εκδοχές της, τα πόδια μας βγαίνουν έξω.

Η Camper έκανε μια σοφή αγορά και η Ancient Greek Sandals έχει πολλά, πάρα πολλά ακόμη να δώσει.

Αλλά ας γυρίσουμε στο διάβασμα, για εμάς τους εναπομείναντες :)

Για όσους δεν το γνωρίζουν, εδώ, σε αυτή τη μικρή παρέα που έχουμε στήσει μεταξύ μας, έχουμε και μια λέσχη βιβλίου. Διαβάζουμε βιβλία γύρω από τη μόδα και, για αυτό το καλοκαίρι, η επιλογή μας θα μας γυρίσει πίσω στα ’70s και στο Παρίσι.

Το βιβλίο είναι το The Beautiful Fall της Alicia Drake. Εκεί θα δούμε το prêt-à-porter να αποκτά νέα δύναμη και να αλλάζει οριστικά τη σχέση της μόδας με το κοινό, μέσα από τις παράλληλες ζωές και την αντιπαλότητα δύο ανθρώπων που σημάδεψαν την εποχή: του Karl Lagerfeld και του Yves Saint Laurent.

Το βιβλίο είναι συναρπαστικό. Σας βάζει μέσα στις ζωές δύο θρύλων, στο Παρίσι της εποχής και στον κόσμο όλων των ανθρώπων που βρίσκονταν γύρω τους και συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, σε αυτή την ιστορία.

Μιλά για έρωτα, υπερβολή, μπόλικο δράμα, δημιουργία — για όλα.

Σας προτείνω να πάρετε την paperback έκδοση, για άνετο διάβασμα στην παραλία. Και ανυπομονώ να σας ακούσω στη συνάντησή μας τον Σεπτέμβριο, όταν θα το συζητήσουμε.

Αφήστε τα στοιχεία σας εδώ και θα λάβετε την πρόσκλησή σας για τη βιντεοκλήση που θα κάνουμε όλοι μαζί.

Αυτά.

Συγχαρητήρια που διαβάσατε. Ελπίζω να συνεχίσετε.

Καλή εβδομάδα!

Τον τελευταίο καιρό, μου μίλησαν άνθρωποι που είχαν ακούσει το podcast και είχαν μια πολύ καλή ερώτηση : ‘’ Πως μπορώ να μάθω περισσότερα για τη μόδα; ‘’ Η ερώτηση αυτή, ανήκει σε μια αθώα, εγγενώς ειλικρινή και απόλυτα σημαντική κατηγορία για μενα - εκείνη που δείχνει ανθρώπους που θέλουν να μάθουν. Αυτοί θα είναι και πάντα οι άνθρωποι μου. Γρήγορα όμως μου έκαναν και άλλη μια, που μου έλεγε γιατί έχει έρθει η πρώτη

‘’ Μπορώ εγώ να ασχοληθώ με αυτό; Εγώ που δεν θέλω να γίνω σχεδιαστής μόδας; Από να αρχίσω; ’’.

Η απάντηση, είναι καταφατική. Ναι, μπορεί να ασχοληθεί οποιοσδήποτε θέλει με αυτό. Η γνώση της μόδας - το να κατέχεις δηλαδή πληροφορίες πάνω στο γιατί φοράμε ρούχα, ποιος τα φτιάχνει μεχρι το μέγα αισθητικό, δηλαδή πως να τα φορέσεις είναι κάτι που στη δική μου κατανόηση είναι ένα εξτρα προσόν. Σε βοηθά να ‘’διαβάσεις’’ ένα δωμάτιο και να καταλάβεις περισσότερα για τους ανθρώπους γύρω σου, σου ανοίγει πόρτες προς το γούστο και την ομορφιά, σε βοηθα να ανοίξεις ορίζοντες, να μάθεις ιστορία και να αγαπήσεις περισσότερο τους ανθρώπους. Γιατί ; Γιατί το πως ντυνόμαστε, είναι μια ανθρώπινη δεξιότητα που αναπτύχθηκε για να επικοινωνήσουμε, να συνδεθούμε, να κάνουμε σεξ, να αποκτήσουμε εξουσία και στην τελική, να αγαπηθούμε. Υπάρχει κάτι πιο ανθρώπινο και γοητευτικό από αυτο;

Τώρα, αν αυτή σου η ενασχόληση γίνει επάγγελμα - δηλαδή καταφέρεις να κερδίζεις τον επιούσιο με αυτο είναι άλλο θέμα. Μπορεί να σε βοηθήσει έμμεσα - δηλαδή σε οποιοδήποτε επάγγελμα και να είσαι, η αγάπη σου για τη μόδα να σε βοηθά να ξεχωρίζεις ή να κάνεις ξεχωριστές επιλογές. Μπορεί όμως και άμεσα στο μέλλον, να γίνεις μέλος αυτής της βιομηχανίας είτε με το στήσεις τη δική σου επιχείρηση, υπηρεσίες ή τελικά να μάθεις να φτιάχνεις ένα προιον.

Αλλά μη βιαστείς να πάρεις αποφάσεις. Αν βλέπεις πως η μόδα είναι κάτι που σε συγκινεί επένδυσε χρόνο να δοκιμάσεις όλα τα εδέσματα του μπουφέ. Βύθισε τον εαυτό σου στη γνώση, στις εικόνες και κάνε ερωτήσεις. Κράτα σημειώσεις από όλα όσα σου αρέσουν και πίστεψε με κάποια στιγμή - αν αυτό τελικά είναι η αποστολή σου - θα έρθει η καλύτερη, η σπουδαιότερη ερώτηση, που είναι η ακόλουθη

‘’ Πως θα το έκανα εγώ αυτο ; ‘’

Το podcast έγινε - και το έχω πει και άλλες φορές - και σαν ένα γράμμα αγάπης προς τη νεότερη Μαργαρίτα. Όταν δεν είχα πρόσβαση στη γνώση, όταν έψαχνα να μάθω, όταν βρέθηκα στην ίδια θέση. Μιλάω για όλα αυτά που πιστεύω πως αξίζει να μάθεις - να εξερευνήσεις. Ναι, αναπόφευκτα έχουν το φίλτρο του γούστου μου και των προτιμήσεων μου. Όμως παραμένουν μια αρχή, στην Ελληνική γλώσσα, κάτι που για τον τομέα αυτό δεν υπάρχει σε αφθονία και δωρεαν.

Συνήθως η απόφαση να ακολουθήσεις μια σχολή αφορά ένα σημαντικό ποσό χρημάτων που ας μη γελιόμαστε, in this economy, είναι κάτι που δεν είναι εφικτό για όλους. Για όσους λοιπόν δεν έχουν τα μέσα, αλλά μόνο την αγάπη και θελουν να μάθουν περισσότερα για το θέμα, αυτό είναι για εσας. Εδώ θα βρείτε ένα Starter Kit. Ένα σύνολο πραγμάτων δηλαδή, που δεν κοστίζει τόσο, και μπορεί πραγματικά να σας βοηθήσει να εξερευνήσετε και να μαθετε τα βασικά σχεδόν σε όλους τους τομείς της μόδας.

Στα κακα νεα, πολλά από αυτά που θα ακολουθήσουν βρίσκονται μόνο στην αγγλική γλώσσα, πράγμα που ίσως δεσμεύει αρκετούς από εσας. Τα βιβλία που θα σας βάλω, μπορείτε να τα βρείτε και μεταχειρισμένα ή σε μορφή ebooks. Όσο για τα ντοκιμαντέρ και τις ταινίες - αναγνωρίζω πως είναι πολύ δύσκολο να τα βρείτε online. Το όνειρο μου είναι κάποια στιγμή, να μπορουμε να τις δουμε παρέα μαζι, με Ελληνικούς υπότιτλους. Όπως και να χει, καλύτερα να ξέρεις - παρα να μην έχεις ιδέα, σωστά;

Ξεκινάμε λοιπόν.

Για όποιον θέλει να κάνει ένα σεμινάριο, που θα του δείξει τα βασικά πάνω στο ρούχο και την κατανόηση του. To ΜοΜa (δηλαδή το Μουσείο Μοντερνας Τέχνης στη Νεα Υόρκη) έχει αυτό το σεμινάριο στο Coursera.

ΝΕΧΤ ΙΝ FASHION / SEASON 1

Για μια φορά, μπορείς να δεις σε ένα reality πραγματικό ταλέντο - που έρχεται από διαφορετικά σημεία του κόσμο - με διαφορετικό υπόβαθρο, εκπαίδευση, εμπειρια και όραμα για να δουλέψει πάνω σε κοινές δοκιμασίες. Ο κυκλος αυτος σε βοηθά πολυ να καταλάβεις πως δουλεύει ένας σχεδιαστής. Είναι διαμαντάκι, δεν εχει κατινιές, δεν προσπαθεί να ‘’φτιάξει’’ δαιμονικούς χαρακτήρες, δεν εχει με λίγα λόγια τα gimmick ενός reality. Δείτε το και θα καταλάβετε (ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ Ε )

ΒΙΒΛΙΑ

Υπάρχουν κάποια μεγάλα / τομοι, που μέσα τους κρατουν παρα πολυ πληροφορία για την ιστορία της μοδας. Θα βρείτε τον εαυτό σας να επιστρέφετε συχνά σε αυτούς.

Απο ευρετήρια με όλους τους σχεδιαστες, μέχρι αναλυση συγκεκριμένων ρούχων, ιστορικές αναδρομές. Ειναι μεγάλα βιβλία που χρησιμεύουν σαν ‘’πυξίδα’’ για όλα όσα ανήκουν στο συμπαν της μόδας.

Fashion: The Definitive History of Costume and Style

The Fashion Book (2025): Revised and updated edition

Fashion: The Whole Story by Marnie Fogg, Valerie Steele

Fashion 150

Μετά υπάρχουν 3 βιβλία που μιλουν για συγκεκριμένους σχεδιαστές - ή χρονικές στιγμές. Τα βρίσκω χρήσιμα γιατί σε βοηθούν πολύ να καταλάβεις το σήμερα. Δύο από αυτά τα έχουμε ήδη διαβάσει παρέα στο Book Club μας και το τρίτο θα μπεί τώρα το καλοκαίρι.

Gods and Kings: The Rise and Fall of Alexander McQueen and John Galliano - Ένα υπέροχο, υπέροχο βιβλίο - που μιλά για την ιστορία των ίσως δυο πιο σημαντικών σχεδιαστών της δεκαετίας του 90. Περισσότερο μιλά για το πως 2 παιδιά της Αγγλικής εργατικής τάξης, βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή, στην κατάλληλη πόλη και με το σπουδαίο ταλέντο τους έλαμψαν και κάηκαν μαζί.

Deluxe: How Luxury Lost its Lustre - Σου εξηγεί ακριβώς πως δημιουργήθηκε το σημερινό σύμπαν ειδών πολυτελείας.

The Beautiful Fall: Fashion, Genius and Glorious Excess in 1970s Paris - Εδώ θα διαβάσεις για τη σχέση, τη στιγμή και την πολη που εφεραν δυο τεράστιους σχεδιαστές μαζι - τον Karl Lagerfeld και τον Yves Saint Laurent. Μιλά για μια άλλη, εξαιρετικά σημαντική δεκαετία για το σύγχρονο ρούχο. Τη δεκαετία του 70

Grace - A memoir - Η αυτοβιογραφία της ισως πιο εμβληματικής στυλίστριας της Vogue, σου μαθαίνει για το πως δουλευε το περιοδικό, πως εκείνη έμαθε την δουλειά και πως έγιναν μερικές από τις ιστορικότερες φωτογραφίσεις μόδας. Με ευγένεια και χάρη, σου δείχνει πως - κάποια στιγμή - χτίστηκαν τα περιοδικά μόδας.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Σου βάζω τα τρέιλερ για να τα δεις και να τα ψαξεις, από εκεί και πέρα GODSPEED (ή ο Θεός μαζι σου όπως λέμε και στο χωριό μου)

DIOR AND I - Το ντοκιμαντέρ για τη στιγμή που ο Raf Simmons - σήμερα στη Prada - ανέλαβε τον οίκο Dior μετα από το σκάνδαλο Galliano. Μέσα θα δείς όλη τη δημιουργική διαδικασία μιας ομάδας να καταλάβει έναν οίκο με τόσο μεγάλη ιστορία, να γράψει το δικό της κεφάλαιο και όλες τις δυσκολίες που βρίσκει στο ενδιάμεσο.

DRIES - O σχεδιαστής που λατρεύουν οι άλλοι σχεδιαστές. Η ευγένεια, η τρυφερότητα και το όραμα ενός σχεδιαστή που αποκλειεται να μην σε συγκινήσει.

BILL CUNNINGHAM - NEW YORK - Μιας και είπαμε για συγκίνηση, εδώ αποκλειεται να μη δακρύσεις. Ο Bill Cunningham υπήρξε μια τεράστια φυσιογνωμία για το οικοσύστημα μόδας της Αμερικάνικης Μόδας. Φωτογράφιζε τους ανθρώπους της Νέας Υόρκης στη θρυλική του στήλη ‘’On the Street’’ για 30 χρόνια. Το ντοκιμαντέρ μιλά για τη δουλειά του και την ιστορία του.

DIANE VREELAND - THE EYE HAS TO TRAVEL - Ίσως η διευθύντρια περιοδικού που άλλαξε τα περιοδικά μόδας, η Μητέρα όλων - η Diane Vreeland. Ίσως δεν σου λέει τίποτα, γιατί η δουλεια της έλαμψε τη δεκαετία του 60 αλλά όταν το δεις, θα καταλάβεις γιατί τόσα ξεκίνησαν από εκείνη.

THE SEPTEMBER ISSUE - Το ντοκιμαντέρ που δείχνει πως βγαίνει το τεύχος Σεπτεμβρίου στη Vogue, όταν οι αγελάδες ήταν ακόμα παχιές και δεν υπήρχαν social. H Wintour το μίσησε γιατι δεν ήταν φωτισμένο σωστα (duh! ντοκιμαντερ) αλλά σου δείχνει άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο για το πως έβγαιναν τα περιοδικά μόδας.

MCQUEEN - Αν δεν κλαψεις με τα παραπάνω, έχεις καρδιά πέτρα δεν ξέρω τι άλλο, αποκλείεται να μην συγκινηθείς βαθιά με ετούτο εδώ. Η δύσκολη, πονεμένη, γεμάτη ταλέντο ζωή ενος σχεδιαστή που άλλαξε, μίλησε για τη μόδα με έναν τρόπο που έχουν κάνει ελάχιστοι.

Extra bonus

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα, αλλά μπορείτε να δείτε τώρα online - το ντοκιμαντέρ για τον Martin Margiela, και να βουτήξετε - ίσως για πρώτη φορά σε αυτό που λέμε ‘‘αβαντ γκαρντ’’. Βαθύ, ουσιαστικό - θα σας ανοίξει τα μάτια σε έναν ολοκαίνουριο κόσμο.

Αυτά. Ελπίζω ειλικρινά να βοήθησα. Σε όποιον φτάσει τουτο εδω και δώσει απαντήσεις, ανοίξει μια πόρτα, να ξέρει πως είμαι ήδη τόσο περήφανη για αυτόν. Όλα ξεκινούν με την καλύτερη ερώτηση. ‘’ Πως μπορώ να μάθω να περισσότερα για αυτό;’’

Και για όσους αντέχουν να με ακούν - το τελευταίο επεισόδιο του podcast :)

Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ αυτά που κρατώ και ξέρω πια με σιγουριά. Σίγουρα δεν είναι τίποτα απόλυτο, σίγουρα δεν σας τα πασάρω σαν νόμους, κανόνες, εντολές. Είναι μονάχα η δική μου σκοπιά. Ίσως σας βοηθήσουν όπως βοηθούν και εμένα.

1. Ολοι (μα όλοι) πονάμε. Ναι, ακόμα και αυτή που βλέπεις τώρα στο ινσταγκραμ. Το αφεντικό σου. Η φίλη σου που μόλις πήρε μπονους και γκόμενο. Εγώ. Η Χάλευ Μπιμπερ. ΟΛΟΙ. Ο πόνος μπορεί να έρχεται από την οικογένεια, από την απώλεια, από μυστικά που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ, ο πόνος δεν φαίνεται γιατι δεν έχουμε μάθει να τον φανερώνουμε. Ο πόνος (όπως και η χαρά) είναι δημοκρατικός και δεν γλυτώνει κανένας. Όλοι πονάμε και το κρύβουμε - καμια φορά σκάμε και κλαίμε, φωνάζουμε, γινόμαστε απαίσιοι, μη λειτουργικοι. Κάποιοι παθαίνουν αυτοάνοσα. Κάποιοι εγκαταλείπουν τα πάντα. Ολοι πονάμε. Απλά δεν ξέρουμε τον πόνο του άλλου. Υπάρχει αυτό το video του Mark Ronson από το 2006, εκεί όλοι φορουν καταστενα ρουχα (Y2K fashioooon) και όλοι δακρύζουν, κλαίνε καθώς κάνουν τη ζωή τους. Το βίντεο κλεινει καθώς πνίγονται από τον απιστευτο όγκο δακρύων που έχουν παράξει. Αν και ο Mark Ronson δεν κλαίει, το οποίο το θεωρώ μεγάλη κουταμάρα, το φέρνω συνέχεια στο μυαλό μου, όταν θέλω να ακούσω και να καταλάβω, ή όταν απλώς προσπαθώ να εξήγήσω τον επόμενο τίτλο.

   

2. Η αντίφαση είναι το πιο ειλικρινές μας κομμάτι. Γιατί ο πόνος μπορεί να χτυπήσει με ανεξήγητους τρόπους και εκει που ήμασταν κουκούτσι να γίνουμε καρπούζι ή χωρίς κανεναν λόγο να κάνουμε σήμερα το άλλο ενω χθες κάναμε το ένα. Το τερας της αντιφατικότητας - αυτό το πραμα που δύσκολα το καταλαβαίνεις - αξίζει περισσότερο να το αποδεχτείς και να τσουλήσεις μαζί του. Η αντιφατικότητα μας διευκολύνει να μην παίρνουμε τον εαυτό μας (τόσο) στα σοβαρά, να μας εξερευνούμε καλύτερα, και να κάνουμε τα πρώτα δείλα βήματα απόδοχής. Σας το λέει άνθρωπος που η συνέπεια είναι η δεύτερη ανάσα μου - μετραγα τους πάντες με αυτό το μέτρο - έκοβα και έραβα κουστούμια. Η συνέπεια όμως - είναι να μπορείς να παίρνεις το βάρος της αποφασης σου. Όποια και να είναι αυτή, όσο αντιφατική και να φαίνεται.

3. Δεν χρωστάς σε κανέναν. ΠΡΟΣΟΧΗ δεν μιλώ για χρήματα. Εννοώ για το βάρος, πως κάποιος / κάποια σε ‘’εφτιαξε’‘. Δεν ειναι αλήθεια. Έγινες έτσι γιατι πήρες αποφάσεις καλες και κακές, ο πόνος σε συνέδεσε με άλλους ανθρώπους που τον πολλαπλασιασατε ή τον απαλύνατε παρέα. Καθώς περνουσατε χρόνο μαζί ο καθε ένας ‘’ετρεφε’‘ τον άλλο με τρόπους που δεν καταλαβαίνατε. Όσο και να σου φαίνεται τρελό ήταν δίκαιο, έπρεπε να γίνει, σκέψου κανονες 1 και 2. Μπορείς να εισαι ευγνωμων ναι - για τους ανθρώπους, τις στιγμές, τις νίκες και τις χασουρες. Μπορείς να δείξεις έμπρακτα την ευγνωμοσύνη σου ( chic). Δεν χρωστάς όμως σε κανέναν.

4. Οπότε παμε στο Κανεις δεν σου χρωστα. Αν έκανες κάτι καλό, και περιμένεις αναγνωριση, κουλουράκι, φωτοβολίδες, το Ρουβά να σου τραγουδά, χειροκροτήματα από όλη την εταιρεία, οτιδήποτε, κανεις δεν σου το χρωστά. Αν το κανες για να πάρεις τα παραπάνω - πρόβλημα - ήταν μια στρατηγική. Δεν μπορουμε όμως να κατευθύνουμε κανέναν (ξανά 1 και 2 ). Αν το έκανες έτσι, γιατι είσαι μερακλής / μερακλού μπραβο σου,οι προηγουμενες προτάσεις δεν χρειάζονται. Δεν σου χρωστούν όμως τιποτα. Γιατι και εσυ δεν χρωστάς σε κανέναν.

   

5. Το θες πραγματικα ή το θες για να ξερουν οι άλλοι πως το έχεις ; Δεν ειναι δικό μου το τσιτάτο, αλλά το κλέβω γιατί με βοηθά να ξεκαθαρίζω τα πραγματα, όλα τα πραγματα, άμεσα. Στην εποχή που είμαστε γιατί έχουμε, με οδηγά να ακούω μόνο εμένα, να μην γίνομαι καραγκιόζης και κυρίως με οδηγεί σε εκείνο το δρόμο που λέγεται αυτοέκφραση (επίσης με κόβει από περιττα ψώνια χεχε)

6. Μπορείς να είσαι αισιοδοξος και ρεαλιστης. Μπορείς επίσης να είσαι αισιοδοξος και βλαμμένος, αλλά ας μείνουμε στο πρώτο. Δεν ξέρω που χάθηκε το μέμο, και όλοι εμείς που πιστεύουμε πως το τέλος τα πράγματα θα πάνε καλά - δεν έχουμε επαφή με την πραγματικότητα. Δεν είναι αλήθεια. Αν κοιτάξεις τη ζωή, με όλα τα παραπάνω θα καταλάβεις πόσο βαθιά αντιφατική είναι, με όλους εμας που πονάμε και κάνουμε πράγματα τρελα και παρόλαυτα, ΠΑΡΟΛΑΥΤΑ, συνεχίζουμε να αγαπάμε, να προσπαθούμε να καταλάβουμε, να χαιδευουμε ζωάκια και να κάνουμε βουτιές στη θάλασσα. Θα πεθάνω αισιόδοξη γιατι ειμαι πια σίγουρη πως το καλό και το όμορφο, υπάρχει παντού, υπάρχει πάντα. Και συμβαινει γιατι πονάμε, γινομαστε αντιφατικοι, παίρνουμε περιεργες αποφάσεις και μετα, αν είμαστε ωραίοι, πρέπει να πάρουμε και την ευθύνη τους.

   

Σας φιλώ.

Μ.

Εξηγούμαι - υπάρχει περίπτωση να μην σκεφτείτε (τουλάχιστον) να αγοράσετε κάτι που σας το συστήνει κάποιος που εμπιστεύεστε, ή εκτιμάτε; Υπάρχει περίπτωση να μην νιώσετε ένα ψήγμα σοβαρής ευθύνης, μεγάλης επιρροής και ίσως απόλυτης σιγουριάς όταν μιλάτε για το απίθανο γιαούρτι που δοκιμάσατε πρόσφατα; Τη σοκολάτα του Λεξ; Τα μέρη που πήγατε διακοπές; Τα παπούτσια σας; Εκεί που φάγατε χθες;

Από πάντα, λατρεύαμε να λέμε τη γνώμη μας. Μας κάνει να νιώθουμε σημαντικοί, χρήσιμοι. Ταυτοποιούμε των εαυτό μας με αντικείμενα, πράγματα, εμπειρίες που βοηθούν τους άλλους να μας καταλάβουν, να μας γνωρίσουν. Δεν είναι κάτι καινούριο. Απλά παλιότερα, δεν είχαμε social media. Και αυτό σημαίνει, πως η άποψάρα μας, έμενε μέσα στον ευρύτερο κοινωνικό κύκλο. Και πολλές φορές - και στην εποχή προ social media - τη λέγαμε και χωρίς να μας τη ζητήσει κανείς.

Έλα που τώρα στην εποχή των social media κάνουμε ακριβώς το ίδιο - αλλά είναι σαν να έχουμε ένα μεγάφωνο και να φωνάζουμε όλοι μαζί. Όλοι έχουμε μια άποψη - και χωρίς να το επιλέξουμε, οποιαδήποτε στιγμή μας ακούμε όλους μαζί να φωνάζουμε.

Ο καθε ένας με το δικό του μεγάφωνο. Συχνά επί παντός επιστητού.

Σήμερα η μόδα δεν παρουσιάζεται απλώς· σχολιάζεται ταυτόχρονα. Σχεδόν την ίδια στιγμή που ένα look βγαίνει στην πασαρέλα, εμφανίζονται χιλιάδες γνώμες: “αυτό δεν φοριέται”, “αυτό είναι γελοίο”, “η μόδα έχει χάσει το νόημά της”, “αριστούργημα”, “έπος”.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η μόδα δεν κρίνεται μόνο από συντάκτες, ιστορικούς ή ανθρώπους του χώρου. Κρίνεται δημόσια, απόλυτα, μαζικά και ακαριαία. Όλοι έχουν άποψη. Και όλοι την εκφράζουν.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η μόδα ήταν πάντα ένα πολιτισμικό πεδίο συζήτησης. Αλλά σήμερα συμβαίνει κάτι ενδιαφέρον: πολλές φορές το σχόλιο δεν προσπαθεί να καταλάβει τη μόδα. Προσπαθεί να τοποθετήσει τον ίδιο τον σχολιαστή απέναντί της.

Και έτσι η κριτική της μόδας γίνεται συχνά μια μικρή δημόσια performance λογικής, γούστου ή αυθεντικότητας. Μια προσπάθεια να ξεχωρίσει κανείς μέσα στον θόρυβο της εικόνας.

Ίσως τελικά το πιο ενδιαφέρον σήμερα δεν είναι μόνο τι παρουσιάζει η μόδα.
Αλλά το πώς όλοι εμείς νιώθουμε την ανάγκη να τη σχολιάσουμε. Ή όχι ;

Ο Elias Medini, γεννημένος το 1999, παιδί προσφύγων, έφτασε στο Παρίσι για να ασχοληθεί με το σινεμα. Όμως σήμερα έγινε γνωστός online και Lyas, είναι μια από τις χαρακτηριστικές φιγούρες της νέας γενιάς σχολιαστών μόδας. Δεν προέρχεται από την παραδοσιακή δομή της δημοσιογραφίας— περιοδικά, έντυπη κριτική, editorial θέσεις — αλλά από ένα διαφορετικό οικοσύστημα: το ψηφιακό κοινό που θέλει άμεση, κατανοητή και συχνά απομυθοποιητική ανάλυση της μόδας.

Αυτό δημιουργεί μια νέα μορφή κριτικού λόγου:
πιο δημοκρατική, αλλά και πιο εκτεθειμένη στην ταχύτητα των πλατφορμών. Ο σχολιαστής πρέπει να είναι ταυτόχρονα αναλυτής, αφηγητής και performer. Δεν αρκεί να έχει άποψη· πρέπει να μπορεί να την μετατρέψει σε περιεχόμενο που θα σταθεί μέσα στο feed.

Σε αυτό το περιβάλλον, δημιουργοί όπως ο Medini λειτουργούν σχεδόν σαν μεταφραστές της μόδας: παίρνουν έναν κώδικα που συχνά θεωρείται ελιτίστικος και τον μεταφέρουν σε ένα ευρύτερο κοινό.

Έτσι πολλές φορές, εμείς δεν βλέπουμε καν τη πασαρέλα - το πρωτογενές περιεχόμενο δηλαδή. Βλέπουμε εκείνους που την εξηγούν. Την επόμενη απόδοση/ ερμηνεία της.

Ο Elias όμως έκανε ένα βήμα παραπάνω. Στο ντεμπούτο του Johathan Anderson για τον Christian Dior, δεν είχε πρόσκληση. Αποφάσισε λοιπόν, να πάει σε ένα cafe στο Παρίσι - να φέρει μια τηλεόραση - και να καλέσει όποιον θέλει να δουν την επίδειξη μαζί. Τριακόσια άτομα μαζεύτηκαν για να δουν την επίδειξη - και μαζί γεννήθηκε κάτι καινούριο. Μια επίδειξη μόδας, έγινε κάτι συλλογικό - σαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου ή μια συναυλία.

Η επιτυχία εκείνης της πρώτης μάζωξης έκανε τον Elias να διοργανώνει πια τα λεγόμενα le Watchparty - ημέρες ολόκληρες στο Théâtre du Châtelet - δηλαδή να γεμίζει ολόκληρο θέατρο. Υπάρχει πάντα δωρεάν είσοδος, οι ίδιοι οι οίκοι συνεισφέρουν οικονομικά και όλοι μαζί βλέπουν - σε real time τις επιδείξεις μόδας, μαζί με παιχνίδια γνώσεων, ενδιάμεσα ιντερλούδια, εκπλήξεις, dj sets κλπ. Κανονική ψυχαγωγία δηλαδή, όπου όλοι μπορούν να γίνουν μέρος της. Προσβάσιμη προς όλους.

Ωραία και ρομαντικά τα λέμε - και θα μου πείτε ποιο ειναι το πρόβλημα - όμως όπως σε όλα τα πράγματα, υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Ενώ λοιπόν η συζήτηση γύρω από τη μόδα έχει γίνει πιο ανοιχτή και προσβάσιμη, έχει γίνει ταυτόχρονα και πιο απλουστευτική. Θα τολμήσω να πω, πιο ρηχή. Γιατι η αξία του περιεχομένου στα social media, πολλές φορές δεν μετριεται στο τι μας λέει κάποιος - αλλά πως αντιδρά. Και όσο πιο έντονη είναι η αντίδραση - τόσο πιο πολλά τα views. Γιατί πιθανότατα δεν κοιτάμε το show τόσο, όσο τον άνθρωπο που σχολιάζει. Όπως είπαμε, συχνά καταναλώνουμε τον μέτα -σχολιασμό ενός γεγονότος.

Όμως, μία επίδειξη μόδας είναι ταυτόχρονα εικόνα, ιδέα, πρόταση, αφήγηση. Πολλά από τα ρούχα της πασαρέλας δεν σχεδιάζονται για να φορεθούν αυτούσια, αλλά για να δημιουργήσουν κατεύθυνση, ατμόσφαιρα και φαντασία.

Η μόδα, έχει τη δυνατότητά της να λειτουργεί ως πολιτισμικό σχόλιο και δημιουργικό πείραμα. Και αυτο, είναι κάτι που θέλει χρόνο και χώρο.

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω εδώ, έναν οδηγό που θα σας βοηθά να σκέφτεστε αλλά και να διαλέγετε τις φωνές που θέλετε να ακούσετε σε αυτό το ταξίδι. Για να απολαμβάνετε υπεύθυνα, να καταλαβαίνετε περισσότερα και να το εξερευνήσετε όσο του αξίζει

Βήμα πρώτο. Καλό θα ήταν να ξέρουμε λίγο ιστορία. Αυτό σημαίνει πως όταν βλέπουμε μια επίδειξη ενός οίκου - ειδικά εκείνους που μετρουν πάνω από 15 χρόνια - να ξέρουμε τι έχουν παρουσιάσει. Δεν σας λέω να θυμάστε ακριβώς τι έφτιαχνε ο Lagerfeld όταν ανέλαβε τη Chloe’ τη δεκαετία του 70, αλλά σίγουρα θα σας βοηθήσει να καταλάβετε πως ο σχεδιαστής σήμερα βουτά στο αρχείο για να φέρει πράγματα στο σήμερα. Ποια είναι η συζήτηση του με το παρελθόν, και πως το προσεγγίζει. Κάθε οίκος, έχει κάποια εμβληματικά κομμάτια - που παραμένουν πάντα αυτούσια εκεί - σαν φάρος στον τόπο που εδρεύει το brand. Από τις τσάντες με το χερούλι μπαμπού του Gucci, τα αθλητικά παπούτσια με τις πλατφόρμες της Isabel Marant, το μαλακό κουστούμι χωρις φόδρα του Armani, το καπιτονέ ύφασμα της Chanel. Και έγραψα μόνο λίγα παραδείγματα.

Αφού έχουμε λοιπόν διαβάσει την ιστορία μας, καλό είναι να ξέρουμε και από έρχεται ο σχεδιαστής που δουλεύει τώρα στον οίκο. Υπηκοότητα, σπουδές, σε ποιους έχει μαθητεύσει, προσωπική ματιά. Τι είναι αυτό που τον ξεχωρίζει. Η Sarah Burton - η σημερινή σχεδιάστρια του Givenchy ήταν το δεξί χέρι του McQueen, ο Matthieu Blazy του Raf Simons. O Alessandro Michele είχε δουλέψει με όλους τους σχεδιαστές του Gucci πριν αναλάβει τον Οίκο, και ο Pierpaolo Picciolli δουλευε μαζί με την Maria Grazia Chiuri στον Valentino. Ακόμα, πόσο καιρό είναι ο σχεδιαστής σε αυτόν τον οίκο; Αν είναι η πρώτη του συλλογή, είναι μόνο δείγμα της μελλοντικής δουλειάς του, αν ειναι πενταετία - ποια είναι η πορεία του μέχρι σήμερα; Η συζήτηση με τη δουλειά του κάποιες σεζόν πριν; Τι έχει αναπτύξει και τι έχει παραμείνει το ίδιο;

O κάθε ένας από εμας, έχει το δικό του σύστημα αξιών για να κρίνει ένα ρούχο ως καλό όμως η καινοτομία είναι κάτι που ψάχνουν, που κοιτάζουν όλοι. Άλλοι το έχουν ψηλά και άλλοι λίγο πιο χαμηλά. Προσοχη - καινοτομία δεν σημαίνει να φαίνεται το ρούχο σαν να έχει έρθει από τον Άρη. Εκεί είναι που την πατάνε πολλοί. Καινοτομία μπορεί να είναι μια μικρή σχεδιαστική αλλαγή. Ενα τζάκετ που συνήθως φοριέται στενό, τώρα πιο φαρδύ. Το μήκος του. Ο τρόπος που ένα ρούχο πεφτει στη μέση, ή πιο χαμηλά από αυτή. Το υλικό και η απόδοση του υλικου. Θυμηθείτε το πουκάμισο και παντελόνι της Bottega Veneta, που φαινοταν φανελένιο και τζην αντίστοιχα - αλλά ήταν από δέρμα. Δεν είναι απαραίτητα ρούχα που θα φορεθούν αύριο από όλους αλλά ειναι προπομποί αλλαγής, αντίληψης.

Ακόμα η συνοχή μιας συλλογής. Καθώς την κοιτάζουμε, βλέπουμε να ξετυλίγεται μια ιστορία; Ποια χρώματα επικρατούν; Ποιοι ειναι συνδετικοι κρικοι από το ένα λουκ στο άλλο; Υπάρχουν ρούχα για όλους; Για συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων; Ντυνουν την ίδια πελάτισσα από το πρωι ως το βράδυ; Αν αγοράσεις ένα κομμάτι, θα νιώσεις αμέσως την ανάγκη να αγοράσεις και ένα ακόμα για να το συμπληρώσεις;

Και πάμε στο ζουμί. Όταν βλέπουμε κάτι - οφείλουμε να αναρωτηθούμε τη σχέση του με τη στιγμή σήμερα. Η μόδα είναι φευγαλέο φαινόμενο - η μεγαλύτερη της υποχρέωση είναι να απαντα στη στιγμή που ζούμε σήμερα. Απαντά σε αυτή; Φαίνεται δηλαδή, σύγχρονο; Μπορούμε να φανταστούμε γυναίκες να το φορούν ; Ποια ειναι η συζήτηση που ξεκινά και με ποια πτυχή της ζωής μας σήμερα είναι συνεπές;

Τώρα φτάνουμε σε ένα σημείο - που είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι. Αυτό που ζεί κάποιος εκεινη τη στιγμή που βρίσκεται σε μια επίδειξη, μπορεί να τον επηρεάσει πολύ για το πως βλέπει τα ρούχα. Υπάρχουν κάποιες επιδείξεις που το συναίσθημα που επιβάλλουν, ορίζουν και την άποψη του κοινού. Είναι η λεγόμενη ατμόσφαιρα, το timing, η τρελή συνέργεια πολλών πραγμάτων μαζι. Είναι πραγματα που εμείς, μπορεί να μην τα πιάσουμε όταν το παρακολουθουμε από την οθόνη του κινητού μας - αλλά μπορεί να γίνει και ακριβώς το αντίθετο. Να είναι ένα θέαμα τόσο συναρπαστικό για την οθόνη του κινητού μας - που να μας παρασύρει μακριά από το τί είναι πραγματικά τα ρούχα.

Φτάνοντας στα ρούχα, εδώ πρέπει να κάνουμε μια μεγάλη παραδοχή που είναι και ασυμετρα τρελή. Δεν είμαστε σε θεση να δούμε από κοντά τα ρούχα. Αυτό σημαίνει πως ένα από τα μεγάλα κριτήρια - δηλαδή η τεχνική - μένει πίσω. Δεν ξέρουμε πως φαίνονται τα ρούχα από κοντά. Δεν μπορουμε να καταλαβουμε τα υφάσματα, ραφές, λεπτομέρειες. Το vogue runway, το tagwalk προσφέρουν αφθονο ζουμ για τους μερακλήδες - αλλά ακόμα και για μένα, τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο όπως όταν βλέπεις ένα ρούχο, ζωντανά, μπροστά σου.

Είχα δει απειρα ζουμ τον πίνακα του Jan Davidsz - ένα βάζο με λουλούδια - αλλά δάκρυσα όταν τον είδα για πρώτη φορά μπροστά μου στο Rijksmuseum στο Άμστερνταμ.

Πάμε τώρα σε κάτι που συχνά ξεχνάμε. Το γούστο μας. Και αυτό σημαίνει πως τις περισσότερες φορες, κρίνουμε κάτι βάσει αυτού που πιστεύουμε πως είναι ωραίο. Και για να το κάνω ακόμα χειρότερο, η ίδια η πράξη της κριτικής είναι η άσκηση αντίδρασης απέναντι σε κάτι που δεν μπαίνει στα κουτάκια μας. Και θα σας πω. Που είναι η πλάκα σε όλο αυτό ; Γιατι όσο μπαινουμε στην τρύπα να αντιδρούμε απέναντι σε αυτό, κλεινόμαστε εκει μέσα. Και ο χώρος γίνεται όλο και πιο μικρός. Και μετά ξέρετε τι γίνεται ; Γερνάμε.

Είμαι απόλυτα πεπεισμένη πως το προσωπικό γούστο, είναι κάτι που μπορεί να αναπτυχθει, να μεγαλώσει και να αλλαξει καθώς επιμένουμε να μην αντιδρουμε με αυτό τον τρόπο. Θα πω το πιο χαζό παράδειγμα - η Μαργαρίτα των 20 ετών δεν μπορούσε να εκτιμήσει τόσο το μινιμαλισμο των 90s που ζούσε - η Μαργαρίτα των 48 ετών κοιτάζει την καθαρότητα μιας σιλουέτας με εντελώς διαφορετικό τροπο. Η ψυχή μου θα είναι πάντα μαξιμαλιστική, όμως αυτό δεν σημαινει πως δεν αξίζει να την επιμορφώσω, να δοκιμάσω - και να ανοίξω καινούρια κεφάλαια.

Το προσωπικό μας γουστο - μας κλείνει πολλές φορές από μια μεγαλύτερη κατανόηση του κοσμου. Και σε μια επίδειξη μόδας, χρειάζεται να καταλάβουμε πως και γιατί κάτι μπορεί να μην είναι το δικό μας αγαπημένο, αλλά να είναι άξιο και να έχει χώρο για άλλους. Ειναι το ίδιο με τη μουσική, το σινεμά. Αν μπορούμε να καταλάβουμε ποιο είναι το κοινό τους, και πως είναι φτιαγμένο με ειλικρίνεια και ευθύτητα για αυτούς - κατάλαβαίνουμε πολλά για τον κόσμο γύρω μας. Και αυτό, αν μη τι άλλο, μας κανει καλύτερους ανθρώπους.

Για το τέλος, αφήνω αυτό εδώ το σημαντικό. Όλοι, κάποια στιγμή, έχουν κάνει λάθος. Αυτο που μας φαίνεται σαν χάλι μαύρο, μπορεί να είναι πραγματικά καλό και τούμπαλιν. Η κριτική είναι ανθρώπινη - και ποτέ αλάθαστη. Όλα σώνονται, όταν καταφέρνουμε να πάρουμε τον εαυτό μας λιγό λιγότερο στα σοβαρά.

Και να δώσουμε λιιιγο χρόνο. :)

Τι έκανα σπίτι μου Σάββατο βράδυ

Για την ιστορία, η Jackie Kennedy πέθανε τον Μάιο του 1994. Η ατάκα και η σκηνή, είναι από το νέο σήριαλ του Ryan Murphy ‘’ The Love Story’’ τώρα διαθέσιμο στο Disney +.

Το σήριαλ, διηγείται την ερωτική ιστορία του John Kennedy Junior, γιου της Jackie Kennedy Onassis και της Caroline Bessette - στη δεκαετία του 90, μέχρι τη στιγμή που χάνουν και οι 2 τη ζωή τους σε ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, το 1999.

Εκείνος ήταν ο Αμερικανός πριγκιπας της Νέας Υόρκης, και εκείνη ένα από τα αρχετυπα του ‘’it girl’’ - εργαζόταν στον Calvin Klein, πανέμορφη, ξανθιά, λεπτή, λευκή και άψογα ντυμένη.

Η μεγάλη μας διάθεση να επιτεθούμε σε οτιδήποτε αγαπάμε πολύ αν δεν κάνει αυτό που περιμένουμε, ή να το αποθεώνουμε σε υστερικό βαθμό αν ακολουθήσει τα βήματα που έχουμε εμείς ανάγκη, είναι ένα θέμα που με πορώνει απίστευτα. Σκέφτομαι πάντα πως έχει τόσα επίπεδα κατανόησης για το ποιοι πιστεύουμε πως είμαστε, τι ζητάμε από τους ήρωες μας και πως αντιδρούμε απέναντι στην αλλαγή. Εκεί κρύβονται πάντα καλές απαντήσεις για το τι σκεφτομαστε για τους εαυτούς μας, την κοινωνία, τις σχέσεις και τελικά για τα ρούχα που φοράμε. Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε τόσο βαθιά, και να μισουν εξίσου βαθιά έργα τέχνης, δημόσια πρόσωπα, που δεν έχουν καμία άμεση σχέση μαζί τους; Πως γίνεται να τα νιώθουν τόσο πολύ δικά τους, τόσο προέκταση του εαυτου τους, να επενδύουν τόσο πολύ πάνω τους ; Σπάω ακόμα το κεφάλι μου για να το καταλάβω.

Ας πάρουμε την ταινία ‘’Ανεμοδαρμένα Ύψη’’, αυτή του 2026, με πρωταγωνιστές τον σεξυ γιγαντα Jacob Elordi και την Margot Robbie σε σκηνοθεσία Emerald Fennell.

Κάποιοι λένε πως η ταινία σχεδόν φτιάχτηκε για να προβοκάρει και να φέρει ζοχάδα, κάνοντας το πρώτο ατόπημα - δεν έμεινε πιστή στο θρυλικό βιβλίο της Emily Bronte. Για να κάταλάβετε το βαθμό της ζοχάδας, ακόμα και αν δεν έχεις πρόβλημα με τα Αρλεκιν, ο φίλος μου ο Αλεξανδρος Διακοσάββας - που γράφει για το σινεμά στο ‘’Κ’’ της Καθημερινής και δουλεύει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - αρνήθηκε να παει να δει την ταινία στο σινεμα. (ναι , τον έβαλα να μου αφήσει ηχητικό μήνυμα - ναι, τα χομπι μας ειναι να τσακωνόμαστε για ταινίες)

Εγώ δεν αρνήθηκα να δω την ταινια (σεξυ γιγαντας γαρ) και έτσι μπήκα μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα, γεμάτη από γυναίκες όλων των ηλικιών και 3 άντρες με βλέμμα χαμένο- ίδιο με εκείνο που έχουν μεσημέρι Σαββάτου εγκλωβισμένοι στο Hondos Center της Ομόνοιας.

Τελοσπάντων - κατα την ταπεινή μου γνώμη - η ταινία είναι ένα camp υπερθέαμα φτιαγμένο για γυναίκες.

Ο Σεξυ Γιγαντας είναι ιδιος το αγόρι της Καντι - Κάντι, τα σκηνικά, η κινηματογράφηση και τα κοστούμια είναι ένα μείγμα από αναφορές στον Greenaway ( O Μαγειρας, ο Κλέφτης, η Γυναίκα του και ο Εραστής της), στη Sophia Coppola ( Marie Antoinette) και στο Romeo + Juliet του Baz Luhrmann, μαζί με Αρλεκιν και Όσα Παίρνει ο Άνεμος. Ήταν βρώμικο, απροσάρμοστο και υπερβολικό, τοξικό μεχρι τέλους και φοβαμαι πως ναι σε σημεία - απλοικό. Όταν η ταινία τελείωσε, η μισή αίθουσα (35 και άνω) ήταν έξαλλες με την προσαρμογή του βιβλίου στην ταινία, και οι άλλες μισές (35 και κάτω) έκλαιγαν.

Καταλαβα γρήγορα πως θα ξεκινούσε πόλεμος.

Έτσι την επόμενη μέρα, έτρεξα στο κανάλι μου (ανατριχιάζω από το cringe όταν λέω το κανάλι μου) για να εξηγήσω όλες τις αναφορές και τα οπτικά στοιχεία της ταινίας. Καθώς όμως ο αλγόριθμος κατάλαβε πως το θέμα με ενδιέφερε, άρχισε να μου σερβίρει αβέρτα περιεχόμενο Ανεμοδαρμένα Ύψη στο θεο. Και εκεί, για λίγο, πήγα να τρελαθώ. Απόψεις άρχισαν να τρέχουν στο feed μου. Ο πρωταγωνιστής έπρεπε να είναι σκουρόχρωμος, όπως στο βιβλίο, γιατί είναι λευκός; (δίκαιο) Τα κοστούμια γιατί απέχουν τόσο από την εποχή; Η Margot Robbie είναι λίγο μεγαλη. Οι πρωταγωνιστές δεν είχαν χημεία, η διασκευή ειναι για τα μπάζα.

Για μια ώρα περίπου πίστεψα ειλικρινά, πως θα φάω cancel επειδή ευχαριστήθηκα την ταινία.

Και καθώς το feed μου συνέχισε να οργιάζει στις απόλυτες, αντικρουόμενες απόψεις, συνέβαινε το εξής - όλο και περισσότερος κόσμος πήγαινε να δει η ταινία. Τα απόλυτα, αντικρουόμενα συναισθήματα, αυτά που επιβραβεύει τόσο πολύ ο αλγοριθμος και μας κάνει να νιώθουμε σημαντικοί καθώς λέμε την αποψη μας πάνω (και) σε πολιτιστικά γεγονότα, είναι δωρεαν, υπέροχη διαφήμιση. Ο διχασμός είναι κερδοφόρος. Αλλά τα έχουμε πει ξανά αυτά, σωστά;

Και αν και η σκηνοθέτης είπε πως επίτηδες έβαλε μέσα σε εισαγωγικά τον τίτλο ‘’Ανεμοδαρμένα Ύψη’’ για να δείξει πόσο μακριά είναι η δική της απόδοση από εκείνη του βιβλίου, δεν έφτασε σε κανέναν. Λίγοι το έμαθαν φυσικα - πόσοι μαθαίνουν στην εποχή που δεν θυμόμαστε τίποτα - αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η αντίδραση του μαινόμενου ιντερνετ αν η ταινία είχε έναν ωραίο, σεξουλιάρικο τίτλο που να θυμίζει παλιακό Άρλεκιν.

(επίσης η πλάκα είναι πως τα Ανεμοδαρμένα Ύψη έχουν 35 διαφορετικές μεταφορές - από ταινίες, σε σειρά του BBC, σε μιουζικαλ (!) φυσικά όλες διαφορετικές, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές)

Επιστρέφω όμως στην Τζάκι Κένεντι, την αγαπημένη της Αμερικής, την Εθνική Χήρα - που όταν τόλμησε να παντρευτεί τον Αριστοτέλη Ωνάση έπαθε και αυτή ‘’Ανεμοδαρμένα Ύψη’’. Μένω στην Τζάκι Κένεντι της Naomi Watts, του σήριαλ ‘’Love Story’’ τώρα στο Disney + - ο δημιουργός του Ryan Murphy αποφάσισε να ποστάρει τα screen tests του ζευγαριου Sarah Pidgeon και Paul Antony Kelly.

Τίποτα δεν πήγαινε καλά σε αυτές τις φωτογραφίες καθώς η μνήμη είναι φρέσκια (βλέπεις η δεκαετία του 90 δεν είναι τόοοσο μακριά) και η απεικόνιση της στις φωτογραφίες ήταν επιεικώς μιεχ. Η Caroline Bessette, που έφτιαξε σχολη με το πως να ντύνεται μινιμαλιέ και πλούσια, έμεινε να δείχνει σαν φίλη που σου δείχνει πως να ντυθείς ‘’Quiet Luxury’’ με 50 ευρώ.

Φυσικά και είχαμε άλλη μια εξέγερση, με σχόλια από ανθρώπους που ήξεραν προσωπικά τη μακαρίτισσα και ο Ryan Murphy πήρε το memo. Εξήγησε πως εκείνες τις φωτογραφίες βλέπουμε μόνο ένα τέστ για τις κάμερες, όπου δεν είχε γίνει σοβαρή μελέτη πάνω στις λεπτομέρειες του ντυσίματος της. Σχεδόν αθόρυβα ήρθε νέα ενδυματολόγος, και συμβουλευτική επιτροπή. Ό, τι και να έκανε - ο Ryan Murphy παρέδωσε ένα ωραιότατο σουβενίρ από τη δεκαετία του 90. Και αν έχω παραμείνει λίιιγο παραπάνω στο στυλ της Caroline είναι άδικο να μην κοιτάξουμε τον τρόπο που ντυνόταν ο John Kennedy Junior. Αψογα ραμμένα κουστούμια μαζί με Kangol ή baseball καπέλα, το ποδήλατο, τα γιλέκα. Περισσότερα μπορείτε να με δείτε να σας λέω εδώ - και για τη σχέση της Bessette με τον Calvin Klein στο live που έκανα (cringe) στο κανάλι Μόδα Ειναι θα περάσει (xtra cringe)

Καλά Κούλουμα! Αν θέλετε soundtrack, o Γιάννης έχει φτιάξει αυτή την τέλεια playlist για όλους

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ - Υπάρχουν 2 λάθη στο βιντεο του live. To πρώτο, λέω Μπεσέτ αντί για Ζακελύν. Το δεύτερο, η πριγκίπισσα Νταιάνα πεθανε το 1997 - όχι το 1999. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά :/

(κάτι ακόμα - η διαφήμιση είχε σαν reference τις διαφημίσεις του Calvin Klein με Brook Shields, από τον Richard Avendon)

Αν σηκώθηκαν τρίχες στο σβέρκο σας από την ανατριχίλα, δεν είστε μόνοι. Η διαφήμιση ξεκίνησε τον χαμό που περιμένατε στην Αμερική - με τσουνάμι meme να αναδημοσιεύονται παντού και συνέχεια - με τη συζήτηση του πόσο, ευνοεί την ιδέα της φυλετικής υπεροχής. (γρήγορη απάντηση - Ναι)

.

Οι μετοχές της American Eagle ξεκίνησαν να ανεβαίνουν και καθώς ο θόρυβος μεγάλωνε, άρχισαν να πέφτουν ξανά. Όταν ρώτησαν τον Trump τι πιστεύει για τη διαφήμιση και πως η Sweeney είναι εγγεγραμμένη Ρεπουμπλικάνα, απάντησε πως είναι η καλύτερη διαφήμιση που έχει δει - και μετά από λίγη ώρα, αυτό

H εταιρεία, κάνει ένα post στο οποίο λεει πως αγαπά όλα τα genes.

Οι μετοχές - μετά τον Trump - ξεκίνησαν να ανεβαίνουν πάλι. Η εταιρεία, δεν απέσυρε ποτέ τη διαφήμιση. Η Syndney Sweeney δεν σχολίασε ποτέ. Δεν έγινε απολύτως τίποτα.

Στις 10 Αυγούστου, η εταιρεία καλλυντικών E.l.f (ναι, είναι εκείνη που αγόρασε και τη Rhode) λανσάρει την καινούργια της καμπάνια. Στο κωμικό σκετς, μια παρωδία των τηλεοπτικών διαφημίσεων δικηγορικών γραφείων στην Αμερική, η drag Queen Heidi N’ Closet και ο stand up κωμικός Matt Rife εκπροσωπούν εκείνους που θα σε προστατέψουν από τα ακριβά καλλυντικά. Αστείο έτσι; Το μόνο θέμα είναι πως ο Rife, είναι εκείνος που έκανε το αστείο για μια κακοποιημένη σερβιτόρα που δεν έπρεπε κανείς να κοιτάζει. Σε Netflix Special.

Κακό ε; Ναι.

Το τσουνάμι αναδημοσιεύσεων προχωρά στην E.l.f - το θέμα γράφεται παντου. Η εταιρεία, αφού έχει αφήσει το θέμα να ‘‘παίξει’’ στο internet, βγάζει μια ανακοινωση πως ‘’κλείνει’’ το γραφείο, και δεν είχε καμία πρόθεση να προσβάλλει ποτε. Τα υλικά της καμπάνιας (δηλαδή banner κλπ) παραμένουν στο site της E.l.f.

O ίδιος ο Rife σχολίασε κάτω από το post της E.l.f πως ήταν τέλεια εμπειρία.

Και στις δύο περιπτώσεις, δεν έγινε τίποτα από αυτά που περιμέναμε πως θα γίνουν 5 χρόνια πριν. Καμία δημόσια συγνώμη, καμία κίνηση μεταμέλειας, κανένα δημόσιο cancel (η Sweeney εμφανίστηκε κανονικά στα Emmy Awards και φαντάζομαι και πως o Rife συνεχίζει κανονικά). Οι δείκτες λένε πως οι πωλήσεις επηρεαστηκαν προς το θετικό (αν και η αλήθεια είναι πως είναι νωρίς να κρίνεις). Σε δύο μήνες δεν θα θυμόμαστε τίποτα - με τον ίδιο τροπο που νιώθουμε τόσο εξαντλημένοι καθώς προσπαθούμε να σκεφτούμε τον Ιούλιο του 2025.

Για ποιο πράγμα είμαστε σίγουροι; Πως αυτή η ‘’μέθοδος’’ marketing δουλεψε και δεν τιμωρήθηκε. Πως το να βάζεις αμφιλεγόμενο περιεχόμενο στη φωτιά των social media θα σου φέρει άπειρες αναδημοσιεύσεις (τσάμπα) και άπειρο κόσμο να προφέρει και να συζητά την εταιρεία σου (πάλι τσάμπα). Πως στο τέλος της ημέρας, meme μετα απο meme, δεν θα θυμάσαι τίποτα περισσότερο από το όνομα της εταιρείας, και όταν δεις μπροστά σου το (παμφτηνο) προιον της E.l.f θα το αγοράσεις. Γιατί θεωρούμε πως δικαιούμαστε το παμφτηνο, όποιο και αν είναι το κόστος αυτού. Θλιβερό, αλλά αλήθεια.

Γιατί το vibe της εποχής έχει αλλάξει. Είμαστε στη στιγμή που επιβραβευτηκε ο άνθρωπος που έχει χτίσει την εν λόγω σχολή - ο Donald Trump. Στην εποχή που ο συντηρητισμός επανέρχεται, η λογοκρισία γίνεται corporate θέμα και αναπόφευκτα, σε αυτό που βλέπουμε όλοι να συμβαίνει. Τον ακραίο δογματισμό.

Όσο και αν ανατριχιάζω στην ιδέα μιας γαλανομάτας που μου λέει πως είναι θέμα γονιδίων, ή σε έναν τύπο που κάνει κακόγουστα αστεία για κακοποιημένες γυναίκες να μου πουλά καλλυντικά, το θέμα μας - παραμένει κάπου στο ενδιάμεσο. Οτιδήποτε δεν μας αρέσει, μας ενοχλεί, πρεπει να εξαφανίζεται. Ό άμεσος τρόπος αμεσότητατας, τιμωρίας και κάθαρσης που επέτρεψαν τα social media και στις δυο πλευρές - έφτιαξε ένα σύστημα όπου αυτός που νικά, μπορεί ‘‘σβήνει’’ τον άλλον. Το όριο του προσβλητικού διευρύνεται και συρρικνώνεται, κάθε φορά που η εποχή αλλάζει. Σαν τον τρόπο που επεμβαίνουμε στα ίδια μας τα σώματα, για να συμφωνήσουν με τα όρια που επιβάλλει η άρχουσα τάξη.

Μαντέψτε που στέκει τώρα, η ζυγαριά δύναμης και επιρροής.

Και πως η τόση φασαρία, στο τέλος της ημέρας, σε κάνει να ξεχνάς τι πραγματικά συνέβη.

Και θα δείτε, καθώς το ρήγμα θα βαθαίνει - καθώς αυτή η μάχη των τελευταίων ‘‘λευκών αντρών παλαιάς κοπής’’ θα μεγαλώνει, τα ρούχα μας θα γίνονται όλο και πιο ακραία, χάρη στο Ozempic τα κορμιά μας διαφορετικά. Θα δείτε να επιστρέφει η γραβάτα στους άνδρες, τον πλουραλισμό της δεκαετίας του 80. Θα δείτε τους άντρες, να διαλέγουν στρατόπεδα - καθώς αποφασίζουν ποιοι θα είναι από εδώ και στο εξής. Τα ρούχα μας, θα γίνουν (και) καθρέφτης της μάχης. Για ακόμα μια φορά.

Και νιώθω, ξέρω, πως ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Στα πλαίσια όμως της απόλυτης ειλικρίνειας, οι στόχοι μου τον Σεπτέμβρη - συνήθως - έμεναν στη χώρα του ρηχού, με αποχρώσεις βαρυσήμαντου ( συνηθισμένοι στόχοι - περισσότερη γυμναστική!, θα κοιμάμαι νωρίς!, απόλυτη επαγγελματική αναγνώριση τόσο μεγάλη που ο κόσμος θα χειροκροτεί στους δρόμους και ο Ρουβάς θα τραγουδα με τη μπάντα του Δήμου!, ΑΠΕΙΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ!, φίλοι και τραπέζια!). Εκστατική, έδινα ελπίδα για να ξεκινήσω.

Ή απλά είδα τόσες πολλές ρομαντικές κομεντί όταν ήμουν μικρή, που ο εγκέφαλος μου σε προσωρινά σημεία, λαγκάρει.

ο Σεπτέμβρης στο μυαλό μου

Νομίζω πως είναι άτοπο στην εποχή που ζούμε, να κοιτάζουμε τη ζωή — έστω και ασυνείδητα - με τα γυαλιά μιας ρομαντικής κομεντί. Ίσως για αυτό και στο σινεμά, οι ταινίες αυτής της κατηγορίας που βγαίνουν είναι επιεικώς μέτριες (δες The Materialists ) ενώ τα θρίλερ έχουν αποκτήσει μια νέα ορμή. Πέρα όμως από το vibe της εποχής που ζούμε, εγώ βρίσκομαι σε μια στιγμή - που δεν ξέρω τίποτα. Έχω (και έχουμε;) βγει από αυτό που λένε και στο χωριό μας - comfort zone. Την άνεση μας. Η λέξη αυτή, σήμερα, είναι πιο γραφική και από πατατα τηγανητή στο νησι Τι σημαίνει άνεση σήμερα; Κανένας δεν μπορεί να το πει. Δεν νιώθουμε άνετα για την οικογένεια, τις σχέσεις, τον πόλεμο, το φύλο. Δεν νιώθουμε άνετα να το κουβεντιάσουμε, να το σκεφτούμε, να αναλογιστουμε. Δυσφορούμε στην έκφραση του. Η άνεση, είναι μια ιδέα σχεδόν παλιακή. Θα μπορούσες να πεις, ντεμοντέ.

Να μαστε λοιπόν στο Σεπτέμβρη και εγώ, για πολλους λόγους και για τους παραπάνω, δεν ξέρω που βρίσκομαι. Αυτό είναι ένα καινούριο μονοπάτι. Υπάρχει φόβος, ναι - σημάδι πως μεγαλώνω - και μετά, τιποτα. Μπλιπ.

Ετσι αποφάσισα, είναι να το δεχτώ. Και ο μόνος στόχος για τη νέα χρονιά είναι να είμαι παρούσα. Στο σώμα μου, στη στιγμή. Να καταλαβαινω τι μου γίνεται να αφήνω τη σιωπή, να μη ζω πουθενά αλλού πέρα από το τώρα. Να ακούω. Καθόλου εύκολο όμως αυτό, αλλά τελικά είναι και ο μόνος στόχος μου.

Μου αρέσει η λέξη στόχος - με βοηθά να μένω συνεπής. Το podcast έγινε γιατί είχα βάλει ένα στόχο, να βγάλω 42 επεισόδιο. Η επιλογή του αριθμού έγινε από το βιβλίο ‘‘Γυρίστε το γαλαξία με ωτοστοπ” - εκεί το 42 ήταν η απάντηση στο νόημα της ζωής. Τα σαρανταδυο επεισόδια - για τον άνθρωπο που αντιμετώπιζε το εγχείρημα με κανόνες ρομαντικής κομεντί - ήταν δύσκολη πίστα.

Και στις διακοπές, κατάλαβα πως σχεδόν (σχεδόν λέω) το έχω ολοκληρώσει! Επισήμως μας λειπουν άλλα 6 επεισόδια. Αυτή, θα είναι και η χρονιά που ‘‘ο Βασιλιάς είναι Γυμνός’’ θα κλείσει τον κύκλο του. Δεν ξέρω καθόλου αν θα ανοίξει έναν καινούριο. Όμως αυτο που ηθελα να κάνω, να φτιάξω δηλαδή περιεχόμενο εκπαιδευτικό στα Ελληνικά για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για τη μόδα, πιστεύω πως κατάφερα να το κάνω. Τα επεισόδια, θα είναι πάντα εκεί. Για να τα συστήσετε σε όποιον αναζητά κάτι τέτοιο - ή για να τα ανακαλύψει κόσμος που δεν τα έχει ακούσει μέχρι σήμερα.

Ο Σεπτέμβρης όμως - που είναι και η Πρωτοχρονιά για τη βιομηχανία της Μόδας - προβλέπεται φέτος πολύ έντονος. Είναι για πρώτη φορά, μετά από τη δεκαετία του 90 που θα δούμε για πρώτη φορά τη δουλειά τόσων καινούριων καλλιτεχνικών διευθυντών σε μεγάλους Οίκους πολυτελειας. Chanel, Dior, Balenciaga, Gucci, Bottega Veneta, Versace - και σίγουρα μου ξεφεύγουν κάποιοι. Οι κανόνες ρομαντικής κομεντί - αναπόσπαστο σημείο της γλώσσας της μόδας για πολύ καιρό - πρεπει να επαναδιαπραγματευτούν ή απλά, να εκλείψουν. Μερικοί, είναι ενθουσιασμένοι. Κάποιοι για εντελώς λάθος λόγους - κάποιοι είναι προβληματισμένοι και κάποιοι μιλούν και για αυτούς που έμειναν ακλόνητοι, στη θέση τους.

Αυτό το μήνα λοιπόν, το μήνα που δεν ξέρω τι θα συμβεί, το μήνα που θα έχω τόση πολύ δουλεια, το μήνα που υποσχέθηκα πως θα ειμαι παρούσα στη στιγμή, σκέφτηκα να κάνω και κάτι άλλο για να μείνω, με τον τρόπο μου, υπόλογη σε αυτό. Για ένα μήνα, από την 1η Σεπτεμβρίου, μέχρι την 1η Οκτωβρίου, θα σας έχω stories για το τι θα κανω σήμερα - το πρόγραμμα της δουλειάς μου δηλαδή. Έτσι, θα μπορείτε να δείτε λίγο όλα αυτά που κάνω - την καθημερινότητα, τις απαιτήσεις τον μήνα που πρεπει να τα ξεκινήσουν όλα. Θα δειτε καινούρια ανοίγματα, ένα ταξίδι, πολλά ενδιάμεσα και μαζί θα παρακολουθούμε όλα εκείνα που θα συμβαίνουν στην εβδομάδα μόδας. Το προφίλ μου στο instagram είναι αυτό και αν έχετε όρεξη - μπορείτε να το παρακολουθείτε :)

Καλό, άβολο ξεκίνημα :)

Είναι λόγια απο την τελευταία σελίδα του βιβλίου ‘‘Deluxe’’ της Dana Thomas και ατάκα μιας επιβλητικής Βραζιλιάνας, μια από τις καλύτερες πελάτισσες στο θρυλικό πολυκατάστημα Daslu στο Sao Paolo. Το 2005, που το βιβλίο ολοκληρωνόταν, το Daslu ήταν το ένα από τα μεγαλύτερα σημεία πώλησης πολυτελών προιόντων στον κόσμο. Ένα γεωγραφικό ορόσημο ανάμεσα στην περιοχή των φαβέλων και τον αυτοκινητόδρομο της πόλης. Εκεί που οι φτωχοί ήταν απάνθρωπα πολλοί, οι ελάχιστοι υπέρογκα πλούσιοι είχαν ένα μαγικό κατάστημα για να το διασκεδάσουν.

Το Daslu δεν υπάρχει πια. Όμως η ατάκα της πελάτισσας κλείνει τέλεια το βιβλίο και μένει στο μυαλό μου σαν οδηγός για το υπόλοιπο της διαδρομής μας. Εδώ είμαστε για να μαθαίνουμε, να ρωτάμε, να καταλαβαίνουμε και τέλος να παίρνουμε καλύτερες αποφάσεις.

Πιστεύω πως οι ζωές μας, αν τις παρακολουθούμε χωρίς κριτικό πνεύμα αλλά μόνο με φιλόδοξη ματιά σκηνοθέτη έχουν πάντα τη δυναμική να γίνουν απίθανες ταινίες. Όλα εξαρτώνται από το πόσα ρίσκα παίρνει ο πρωταγωνιστής, πόσες φορές προσπαθεί να πετύχει και φυσικά, πόσοι κύκλοι ολοκληρώνονται. Επιμένω λίγο στους κύκλους γιατι μας βοηθούν να καταλάβουμε την εξέλιξη. Σου δείχνουν τα κεφάλαια και σου θυμίζουν κάτι πολύ σημαντικό - που είναι πυλώνας και της μόδας. Τίποτα δεν είναι οριστικό.

To 2005, o Tom Ford είχε πια φύγει απο τον Gucci. Σχεδίαζε τα δικά του γυαλιά ηλίου και αρώματα, κάτω από την Estee Lauder. Έγραφε ενα business plan για τη δική του εταιρεία, που θα αφοσιωνόταν σε ένα μικρό κοινό, στο ανδρικό κουστούμι, σε συγκεκριμένες στιγμές γυναικείων ρούχων. Είχε ανοίξει μια εταιρεία παραγωγής ταινιών - και θα ξεκινούσε με δική του χρηματοδότηση τη διασκευή του βιβλίου ‘‘A Single Man’’ σε ταινία. Οι πρωταγωνιστές ήταν ο Colin Firth, η Julianne Moore και ο Nicholas Hoult. Ήθελε να τη σκηνοθετήσει o ίδιος.

Αρκετά χρόνια μετά, το 2022 - ο Tom Ford έφυγε ευγενικά από τη σκηνή, όπως μόνο αυτός ξέρει και πούλησε την εταιρεία του στην Estee Lauder για 2,8 δις. Θρηνούσε τον θάνατο του συντρόφου του και είχε ένα γιο να μεγαλώσει. Δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει εκτός από τίποτα

Λίγες μέρες πριν όμως, ο Tom Ford έφυγε από το Λονδίνο γιατι δέχτηκε την πρόσκληση να παρακολουθήσει την επίδειξη του οίκου που έχει το όνομα του. Θα ήταν ακόμα το ντεμπούτο του Haider Ackermann, του Γαλλοκολομβιανού σχεδιαστή που είχε αναλάβει το brand του. ‘‘ Seduction’’ είπε ο Αckermann, θέλει να σε αποπλανήσει στα Ελληνικά. Όταν ξεκίνησε η επίδειξη, καταλάβαινες αμέσως το παιχνίδι. Ξεκινούσε με μαυρο δέρμα και μετά έβλεπες εκείνα τα ριχτα φορέματα που σε προσκαλούσαν να βάλεις το χέρι σου μέσα, να νιώσει τη μέση της γυναίκας. Τα ανδρικά κουστούμια ήταν άψογα, στη σωστή σιλουέτα, κοίταζαν τον Patrick Bateman και τον David Bowie στη Βερολινέζικη του περίοδο . Και μετά έβαζε χρώμα, παστελ ψυχρά λιλα, μωβ, γαλάζια, φλουο πράσινο, κίτρινο. Ψυχρά για να συντονίζουν το μαύρο, το γκρί, το κόκκινο που έτσι γίνονται ακόμα πιο εκτυφλωτικά. Όλη η συλλογή μίλαγε στον Tom Ford των 90s όμως ήταν 100% αποπλάνηση Ackermann.

Λίγα λεπτά μετά, 200 άτομα χειροκροτούν σε standing ovation και ο Tom Ford να αγκαλιάζει συγκινημένος τον Ackermann. Show is over, αλήθεια μου χε λείψει αυτή η ματιά στα ρούχα. Σηκωμένα πέτα στο στέρνο του σχεδιαστή και να, ένας κύκλος κλείνει.

Στον Givenchy πάλι έκλεισε ένας κύκλος μεγάλος και βαρύς και μια σχεδιάστρια, φαίνεται πως επιτέλους, έγινε η γυναίκα της. Η πρώτη φορά που η Sarah Burton πέρασε το κατώφλι του οίκου ήταν το 1996, σαν βοηθός του Alexander McQueen. Η Sarah δεν δούλεψε ποτέ για κάποιον άλλον πέρα από εκείνον μέχρι σήμερα - υπηρέτησε το brand του με πίστη και συνέπεια μετά το θάνατο του και το 2023, αποφάσισε πως είχε κλείσει εκείνον τον κύκλο. Και μετά, πέρασε ξανά, μόνη της πια - το κατώφλι του Givenchy.

Και έφτιαξε μια συλλογή από μια γυναίκα, προς τις άλλες γυναίκες. Από τις ελάχιστες πια πασαρέλλες που είδαμε όλα τα γυναικεία κορμια, τα ρούχα της άψοχα, χωρίς καμία φλυαρία και γκριντζιά, με το ρομαντισμό και τη ροκιά που την χαρακτηρίζουν και απλά, μοντέρνα. Δεν υπήρχε ούτε ένα αντρικό κουστούμι που να μην είναι άψογο για ένα γυναικείο σώμα σήμερα. Η Sarah ήξερε καλά πως ήθελε να ντυθούμε.

Ο Julian Klausner έχει μόνο μια φωτογραφία στο ig προφίλ του. Είναι ο επίλεκτος, εκείνος που ο Dries Van Noten - ο σχεδιαστής που οι άλλοι σχεδιαστές θέλουν να φορούν τα ρούχα του αποφάσισε να τον διαδεχθεί.

Ο Julian, ήταν στο πλαι του Dries από το 2018 και σε αυτό τον κύκλο δεν χρειαζόταν ουτε να επανεφεύρει κάτι, ούτε να ξεκινήσει από την αρχή. Η βελούδινες αρχές του μέντορα του και η στιβαρή, σταθερή θέση του brand επιβάλλουν μονάχα ένα - συνέχισε να διηγείσαι τις ιστορίες που λέμε. Και ο Julian, έκανε ακριβώς αυτό. Πήρε τη σύλλογη στην Opera Garnier και άφησε εκεί τα ρούχα να περπατήσουν πάνω στα κορμιά, σαν να συζητούν και με τον χώρο. Υπήρχε η ανάσα του Dries και δεν υπήρχε. Έβλεπες τα ντραπαρίσματα, τα μπροκάρ, αλλά μετα έβλεπες και κάτι άλλο - κοίταζες την ποίηση από άλλες γωνίες και γνωρίσματα και ίσως λίγο περισσότερο ‘‘βαριά’’ από όσο συνηθίζουμε σε αυτούς τους μοντέρνους καιρούς. Εδώ, ο κύκλος ακόμα κλείνει, είμαστε σε ενεστώτα διαρκείας.

Αλλά για να κλείσω και εγώ εδώ ένα δικό μας κύκλο - τσάμπα να πάει ο τίτλος; - το Σάββατο κάναμε τη δική μας πρώτη συνάντηση για το Book Club μας. Να σας πω κάτι; Τα θέματα της συνεδρίασης είχαν ποικιλία και δεν ήταν καθόλου βαρετά. Ξεκινήσαμε από τις τσάντες μαιμού που μας έφερναν φίλοι και συγγενείς από την Τουρκία, για να πάμε στο τέλειο φιτ του παντελονιού στο γυναικείο σώμα (εδώ απόκαλυφθηκε πως ένα από τα μέλη του Club φτιάχνει πατρόν για αυτό) για να συνεχίσουμε στη χαρά του να κάνεις διακοπές με φίλες και να ανταλλάζεις τα ρούχα σου και σε όλες τις παρορμητικές αγορές που έχουμε κάνει. Κουβεντιάσαμε για τον Demna και τον Gucci και τη χαοτική φάση με τη μόδα σήμερα, αλλά δεν θα σας πω τίποτα άλλο για αυτό. Θα είναι το θέμα του επόμενου επεισοδίου στο podcast.

Είμαι πολύ περήφανη για όλα τα μέλη του Book Club. Για όσους το διάβασαν - ΜΠΡΑΒΟ - δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Για όσους δεν πρόλαβαν, δεν πειραζει. Με νοιάζει πως έχετε πια αυτό το βιβλίο κοντά σας, ίσως καποια μέρα θα το ανοίξετε και θα το τελειώσετε. Μένει πια μαζί σας.

Το επόμενο όμως βιβλίο στη λέσχη μας, θα είναι μια αυτοβιογραφία. Μιλά για την ιστορία ενός ανθρώπου που σήμερα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Fashion Editors που έχουμε, εκείνος που μαζί με τον Steven Meisel έκανε κάποιες από τις ωραιότερες φωτογραφήσεις που έχουν γίνει ποτέ, εκείνος που έκανε την Αγγλική Vogue κάτι ανώτερο και ισάξιο συζήτησης. Είναι ο άνθρωπος που βοήθησε μειονότητες να βγούν στην επιφάνεια, να κοιτάξουμε περισσότερες ιστορίες και το έκανε γιατί και εκείνος πάσχισε πολύ για να το πετύχει. Ο λόγος για τον Edward Enninful και το βιβλίο του, ‘‘A Visible Man’’

Μπορείτε να το βρείτε στο Public , στο Book Odyssey , στο Bloomsburry- υπάρχουν δύο εκδόσεις, του 2022 και του 2023. Το ραντεβού μας για να το κουβεντιάσουμε θα είναι το Σάββατο 10 Μαίου και δηλώνετε συμμετοχή εδώ

Αυτά λοιπόν προς το παρόν. Οι εβδομάδες μόδας έχουν πια τελειώσει, έχουμε διάβασμα μπροστά μας και σε λίγο καιρό έρχεται και το νέο επεισόδιο. Καλή συνέχεια!

Για χάρη αυτού του κειμένου λοιπόν και κάνοντας την προσπάθεια αμοιβαίας κατανόησης, θα δεχθούμε πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να μείνουμε στη στιγμή. Είναι απόφαση, απαιτεί αφοσίωση (συνεχίζω να σκέφτομαι γυναικείους κοιλιακούς) και την παραδοχή πως πρέπει να επαναφέρεις τον εαυτό σου στη στιγμή- να τον γυμνάζεις με απόφαση - γιατί εύκολα, θα ξωκείλει.

Το μήνα που μας πέρασε, έπρεπε πολλές (με βαρύ, δραματικό λ) φορές, να θυμίζω στον εαυτό μου να παραμένει στο τώρα, ή να τον βάζω να μου το υπόσχεται από το πρωί. Ήθελα να κρατήσω όλες τις στιγμές που περάσαμε μαζί στα masterclass, όλο το ενδιαμεσο της προετοιμασίας, το σκατοχαρακτήρα μου που αναδυόταν κάθε φορά που μου έλειπε ύπνος, είχα άγχος ή πίεση. Θα ήθελα να τα θυμάμαι όλα παρακαλώ.

Και ξέρετε κάτι; Τελικά, τα πήγα πολύ καλά. Νομίζω πως τα θυμάμαι όλα 😀

Κάναμε masterclass για τη φωτογραφία μόδας στο The Apivita Experience Store - που ξεπέρασε σε μέγεθος το Brutalist - φτάνοντας στις 4 ώρες. Έφερα βινύλια στην αίθουσα και ακούσαμε μουσική, μου μαθατε τις hi5 και σας είπα για την πιο καταλυτική ταινία για τη φαντασία μου και τη δουλειά μου. Είδα πόσα πολλά πράγματα μπορούμε να μοιραστούμε, πόσος χώρος υπάρχει για να μάθουμε και πόση έμπνευση μοιραστούμε. Όμως, αυτό που εγώ ένιωσα και αληθινά ελπίζω να το μοιράζεστε και εσείς είναι πως δεθήκαμε μεταξύ μας. Αυτό το τελευταίο, είναι το πιο πολύτιμο και σκοπεύω, υπόσχομαι, να δουλέψω για αυτό.

Έτσι, θέλω ο επόμενος κύκλος masterclass να δώσει περισσότερο χώρο σε αυτό. Σας υπόσχομαι πως θα το οργανώσω έτσι που κάθε φορά, θα περνάμε καλύτερο χρόνο μαζί, θα μπορούμε να κουβεντιάζουμε περισσότερο και να μοιραζόμαστε σκέψεις πάνω στα θέματα που θα έχουμε κάθε φορά.

Υπόσχομαι ακόμα πως θα προσπαθήσω να διευρύνω τις δραστηριοτητες μας. Από το να δούμε μαζί ταινίες μέχρι να κάνουμε retreat (το ξέρω, τρέλα!) μέχρι να σας γράφω εδώ πιο συχνά. Πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε παρέα, τόσα πολλά.

Και ας μην ξεχνάμε πως έχουμε ξεκινήσει και κάτι άλλο καινούργιο. * drum roll* Το Book Club μας

Για όσους έχουν ξεκινήσει να διαβάζουν το βιβλίο το μήνα και συνεχίζουν, ΜΠΡΑΒΟ. Ξέρω πολύ καλά πόσο δύσκολο μπορεί να είναι στην αρχή, όσο είμαι σίγουρη για το πόσα δώρα και χαρά μπορεί να δώσει στη συνέχεια. Όλες οι λέσχες βιβλίου είναι μια υπέροχη υπόσχεση δέσμευσης απέναντι σε μια δραστηριοτητα που μας επαναφέρει στη στιγμή, μας ανοίγει νέες πόρτες και μας βοηθά να εξερευνήσουμε κόσμους και ιστορίες που δεν είχαμε καν φανταστει. Στις 15 Μαρτίου, έχω οργανώσει ένα google talk για να μιλήσουμε για το πρώτο μας βιβλίο. Όσοι δεν έχουν πάρει στο μεηλ τους την ειδοποίηση την αφήνω και εδώ

Για να επιστρέψουμε όμως στο θέμα της στιγμής. Κάναμε την πρώτη ηχογράφηση για το επεισόδιο Μαρτίου, μαζί και η καλεσμένη - έκπληξη ήταν η Νατάσα Μποφίλιου (ΝΑΙ!).

Η Νατάσσα αγαπά πολύ (πάντα δραματικό λάμδα) τα ρούχα, είναι βαθιά ειλικρινής και ακομπλεξάριστη. Ήταν ένα απολαυστικό δίωρο, ανυπομονώ να το ακούσετε <3

Φυσικά ετοιμάζω και τα επόμενα επεισόδια του podcast και ένα από αυτά, θα αφορά μια κατηγορία καλλυντικών που φαίνεται πως έχει οργιώδη άνοδο και φανατικό κοινό που συνεχώς μεγαλώνει - τα αρώματα. Δεν θα είμαι μόνη μου στο επεισόδιο αυτό, θα πάρω μπόλικη βοηθεια και θα ακούσω πολλους. Όμως θα μας βοηθήσει πολύ στην έρευνα να ακούσω και τη δικές σας συνήθειες.

Σας ευχαριστώ. Καλή μας εβδομάδα!

‘’Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα, γιατί προκάλεσε μέσα μου μεγάλες αλλαγές. Όμως το ίδιο συμβαίνει με ολόκληρη τη ζωή. Φανταστείτε μια επιλεγμένη μέρα, αποσπασμένη από τις υπόλοιπες, και σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν χωρίς αυτήν η πορεία της ζωής σας. Εσείς που διαβάζετε όλα αυτά, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα από σίδερο ή χρυσάφι, από αγκάθια ή λουλούδια, που δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος, κάποια αξιομνημόνευτη μέρα.”

Ο Ντίκενς γράφει εδώ όλα όσα πιστεύω για τη ζωή μας. Είμαστε κομμάτια μιας μεγάλης αλυσίδας γεμάτη καημούς, προνόμια, αδικίες, χαρές και πόνο (όλοι έχουμε διαφορετικά μερίδια. Μέρα μετα τη μέρα, είμαστε αυτό που καταναλώνουμε, βλέπουμε, διαβάζουμε, ακούμε και επαναλαμβάνουμε. Είμαστε έρμαια αλλά και οδηγοί των αλλαγών που ορίζονται από μικρές στιγμές, ανυποψίαστες, αναπάντεχες. Από μέρες που αν δεν υπήρχαν στη ζωή μας, δεν θα ήμασταν ποτέ μα ποτέ οι ίδιοι.

Δεν ξέρω λοιπόν για εσάς αλλα στη δική μου ζωή, τέτοιες στιγμές ήρθαν σε μια σκοτεινή αίθουσα του κινηματογράφου, ήταν μοναχικές, αφού τις περισσότερες ταινίες που με έχουν αλλάξει τις έβλεπα μόνη μου και μετά ξανά και ξανά λες και ήθελα να τις ρουφήξω ακόμα περισσότερο ή να νιώσω ασφάλεια - γυρνώντας πίσω στις ιστορίες που ήξερα, ή στις εικόνες που καταλάβαινα ακριβώς την ομορφιά.

Είναι στιγμές που κρατήσα το εξώφυλλο ενός δίσκου και άκουγα μουσική, έβλεπα βιντεοκλιπ και σκεφτόμουν όλον τον κόσμο που είναι μακριά από το νησί που βρισκόμουν. Η μουσική, διακοσμεί τον χρόνο μας. Δίνει ταυτότητα, μας βοηθά να νιώθουμε ξεχωριστοί αλλά και μέρος μιας κοινότητας. Η μουσική, διακοσμεί την ακρόαση σας στο podcast. Με τον ίδιο, αθώο τρόπο που κόλλαγα σελίδες περιοδικών από φωτογραφήσεις μόδας στον τοίχο του εφηβικού μου δωματίου. Ήταν διαφυγή και δήλωση.

Στο μεσοδιάστημα πριν την άνοιξη, τον μικρό μήνα που παράλογα γιορτάζουμε Απόκριες και Αγ. Βαλεντίνο, θα βρεθούμε ξανά από κοντά. Όλα τα Σαββατα του Φεβρουαρίου και το πρώτο του Μαρτίου, θα είμαστε επιτέλους, ξανά, μαζί. Πάντα στο The Apivita Experience Store.

Κλείσε τη θέση σου

Θα μιλήσουμε για σινεμά, μουσική, φωτογραφία. Τα μέσα που μας είπαν τις μεγάλες ιστορίες, εκείνες που μας ταξιδεύουν στο χρόνο, σε ένα φανταστικό μέλλον ή μας φέρνουν πιο κοντά στη ψυχή μας. Το σινεμα και η φωτογραφία είναι υπεύθυνα για όλους τους ρόλους που έχουμε φανταστεί στις ζωές που δεν ζήσαμε και τα ρούχα τους, έδωσαν έμπνευση σε σχεδιαστές να φτιάξουν εκείνα που φοράμε κάθε μέρα. Όμως έχει συμβεί και το αντίθετο - σχεδιαστες που έδωσαν ρούχα σε ταινίες που ήταν τόσο σωστά στο ρόλο, τόσο σωστά στη στιγμή που ποθήσαμε να τα φορέσουμε αμέσως.

Θα μιλήσουμε για το πως η μουσική, μας έδωσε τα ρούχα για ανήκουμε κάπου - για να γίνουμε επαναστάτες, αγωνιστές, χορευτές ή πρεσβευτές της κουλτούρας μας. Για το πως οι τραγουδιστές φοράνε ρούχα που έχουν σημασία, που τα ερωτευόμαστε πάνω τους και για εκείνα που φτιάχνονται για να φοριούνται μόνο σε ένα σημειο για να τα κοιταζουν ηδονικά εκατοντάδες, χιλιάδες. Τη σκηνή.

Θα βουτήξουμε στη φωτογραφία μόδας και στα μυστικά της, την ιστορία της. Θα δούμε τα υλικά, τη συνταγή που κάνουν ένα editorial δυναμικό και αξέχαστο, τους ήρωες της και θα δουμε εικόνες πολλές εικόνες μαζί.

Όμως, μαζί, θα κάνουμε και ένα πείραμα. Για πρώτη φορά, θα ηχογραφήσουμε μαζί, στο The Apivita Experience Store, live το επόμενο επεισόδιο του podcast!

Κλείσε τη θέση σου

Το θέμα και αυτά που θα συμβούν εκείνο το Σάββατο είναι έκπληξη ;) θα υπάρχουν μόνο 30 θέσεις και η είσοδος για εκείνη την ημέρα, θα είναι δωρεαν. Το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να κλείσετε έγκυρα το εισιτήριο σας. Ελπίζω να φτιάξουμε μια πολύ, πολύ ωραία αναμνηση μαζί που μετά θα το ακούσουν ακόμα περισσότεροι και θα μείνει σαν ηχητικό ντοκουμέντο για όλους μας. Τον Φεβρουάριο του 2025.

Ανυπομονώ να ανταμώσουμε. Σας περιμένω.

Ίσως το πιο κωμικό πράγμα τα τελευταία 10 χρόνια, είναι η κομψή αλλά σταθερή εγκατάλειψη της delulu ευχής που κάναμε τέτοια εποχή το αμίμητο “αυτός θα είναι ο χρόνος μου’’. Θυμάμαι και εγώ να το λέω κάποια ξημερώματα Πρωτοχρονιάς στον εαυτό μου.

Αυτός θα είναι ο χρόνος μου. Θα μου έρθουν χρήματα, έρωτας, επιτυχία,, (συμπληρώστε με ότι θέλετε). Παραλήρημα.

Καθώς τα χρόνια πέρασαν (κυριολεκτικά) από πάνω μας σαν μπουλντόζα, το μάθημα ταπεινότητας επήλθε, οι φιλοδοξίες έμειναν μικρότερες και πολλοί από εμας δεν είναι καθόλου θετικοι στην ιδέα ενός καινούριου έτους. Φοβούνται για αυτά που έρθουν.

Σας καταλαβαίνω, αλλά δείτε το διαφορετικά. Τις περισσότερες φορές - το να παραμένουμε υγιεις σε σώμα και πνεύμα και να κρατάμε την αξιοπρέπεια μας είναι ίσως είναι το μεγαλύτερο μας επίτευγμα. Και πιστέψτε με, καθώς μεγαλώνουμε τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι εύκολο ή δεδομένο και τα τρία απαιτουν αφοσίωση και φροντίδα.

Το 2024 καταλαβα πως υπάρχουν πολυ αξιοπρεπείς άνθρωποι που με ακούν και αυτό είναι από τα μεγαλυτερα δώρα της απάτης που λέγεται ημερολογιακό έτος. Υπάρχετε εσείς που με ακουτε στο αμάξι, στο δρόμο, καθώς κάνετε δουλειές ή απλά, τη δουλειά σας. Είστε παραπάνω από 20 άτομα (στο μυαλό μου ήταν απίθανο να ξεπερνάτε τους 20) και έχω αποδείξεις. Αν ήσασταν καλεσμένοι σε γάμο - θα ήταν θεσπέσιος μεγαλεπήβολος Κρητικός - καθώς οι σταθεροι ακροατές του podcast έχουν ξεπεράσει τους 2000. Ένα ολόκληρο χωριο θα έπρεπε να ήταν στη διάθεση σας.

Είστε τόσο αφοσιωμένοι, που ήρθατε να γνωριστούμε από κοντά στο the Apivita Experience Store και περάσαμε (τουλάχιστον για μένα) από τα ομορφότερα Σάββατα μαζί. Είστε όλες και όλοι καλλιεργημένοι, όμορφοι, γεμάτοι ερωτήματα, φιλόδοξοι και πασχίζετε. Να μάθετε, να καταλάβετε και να εκτιμήσετε κάτι που έχω και εγώ πολύ ψηλά - την ομορφιά και τους ανθρώπους.

Είναι ίσως τα δυο πιο αγαπημένα μου θέματα. Η ομορφιά, είναι η αντανάλκλαση του μεγαλείου της ανθρώπινης ύπαρξης - το σημείο που είμαστε ικανοί να φτάσουμε στα λίγα χρονια ζωής που έχουμε πάνω σε αυτο τον πλανήτη. Η ομορφιά είναι αποσιωπητική και εκκωφαντική μαζί, είναι γιατρειά και πυξίδα. Είναι δημιούργημα μας αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει παντού γύρω μας, από μόνη της. Αρκεί επιμελώς, κάθε μέρα, να ανοίγουμε τα μάτια μας και να τη ψάχνουμε.

Μέσα από την καρδιά μου, θέλω να σας ευχαριστήσω για όλα. Και αυτό που σας εύχομαι για το 2025 είναι απλό. Να ψάχνετε κάθε μέρα, την ομορφιά. Πιστέψτε με, θα είναι σωτήριο για έσας αλλά και για τους γύρω σας.

Σε άλλα όμως νέα - θέλω να σας πω πως τον Ιανουάριο θα ξεκινήσουμε ξανα τις συναντήσεις στο the Apivita Experience Store. Θα κάνουμε 4 Masterclass, πάντα το Σάββατο - σε καινούρια θέματα και ιστορίες. Αφού το κουβεντιάσαμε με τον ηχολήπτη μου, αποφασίσαμε πως ένα από αυτά ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ PODCAST, δηλαδή θα ανέβει κανονικά σαν το επεισόδιο Μαρτίου. Τέλειο;

Αλλά τον Ιανουάριο θα γίνει κάτι ακόμα, που πολλοι από εσας μου το ζητήσατε. Ένα μεγάλο workshop που θα κρατήσει μια ολόκληρη μέρα, που θα δουλέψουμε πάνω σε αυτό που είναι μεγάλο μέρος του επαγγέλματος μου - Το branding.

ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σε αυτό το workshop, σχεδιασμένο για 8 επιλεγμένους επαγγελματίες θα δουλέψουμε πάνω στο brand τους. Στο κεντρικό τους αφήγημα, σε αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς από οποιοδήποτε άλλο στην αγορά. Θα πάρουν χρήσιμο feedback και θα δουν πως αυτά που έχουν μάθει, μπορούν άμεσα να γίνουν πράξη το 2025. Θα δουμε πως μπορουμε να χτισουμε ιστορίες γύρω από όλα αυτά και θα απαντήσουμε σε όλα αυτά που πιθανότατα αναρωτιέστε.

Όλα αυτα θα γίνουν ακριβώς σε ένα μήνα από τώρα, δηλαδή το Σάββατο 11 Ιανουαρίου του 2025. Έτσι ακριβώς για να ξεκινήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τον νέο χρόνο (ακόμα και αν είναι μια απάτη). Θα είμαστε μαζί από τις 9:00 το πρωί, στον υπέροχο χώρο του the Apivita Experience Store στο κέντρο της Αθήνας. Θα έχουμε σνακ από το Kora Bakery για τα διαλείμματα μας και τους τέλειους χυμούς / smoothies από το The Juice Bee bar (#obsessed) και θα δουλέψουμε παρέα. Υποσχομαι πως το τέλος της ημέρας θα έχετε γεμίσει έμπνευση, θα έχετε καταλάβει πολλά για το αφήγημα σας, τις δικές σας υπερδυνάμεις σαν brand και θα έχετε μια καλή ιδέα για τα επόμενα σας βήματα. Πιθανότατα θα έχετε κάνει και καινούριους φίλους :)

Όμως όλες οι λεπτομέρειες, είναι εδώ

DEFINE YOUR BRAND - THE WORKSHOP

Σας ευχαριστώ για το 2024. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Σας περιμένω για να συνεχίσουμε.

Μου αρέσει πολύ να μιλάω σε κόσμο. Μου αρέσει να μιλώ για να τους κάνουν να νιώθουν καλά, ασφαλείς, να μαθαίνουν. Μου αρέσει να τους προκαλώ να σκέφτονται, να παίρνουν έμπνευση. Όταν τους μιλώ συνδέομαι με οτιδήποτε υπάρχει μέσα μου, ανασύρω οποιαδήποτε ανάμνηση έχω που μπορεί να βοηθήσει, σκέφτομαι όλα εκείνα που έχω να τους πω. Μερικές φορές σκέφτομαι τόσα πολλά, που γίνεται σχεδόν αδύνατο να με ακολουθήσεις (συμβαίνει :D). Δεν έχω ποτέ χάσει τα λόγια μου όταν πρέπει να μιλήσω μπροστα σε κοινό. Δεν έχω μείνει ποτέ βωβή μπροστά τους.

Κυρίως μου αρέσει να μιλώ για πράγματα που μελετώ και με ενθουσιάζουν. Εκεί είναι που πιθανότατα γίνομαι ασυγκράτητη, το συναίσθημα ξεπερνά τον εγκέφαλο και γίνεται μια χώρα μόνο του - εγώ μπαίνω στη χώρα αυτή και το να σας μιλήσω γίνεται το μόνο σημαντικό, απόλυτο, πράγμα. Πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα χρέος απέναντι στους συνανθρώπους τους σε αυτή τη ζωή, κάτι που θα είναι χρήσιμο για τους άλλους. Εγώ έχω το να τους μιλάω

Ήταν πάντα ένα ταλέντο

Χρειάστηκε να φύγει η πανδημία, να γυρίσουμε πίσω, να ξεκινήσω το podcast - να με ακούσετε - να ξεκινήσουμε να γνωριζόμαστε. Χρειάστηκε λίγος χρόνος, αλλά τώρα είμαστε έτοιμοι. Να σας γνωρίσω από κοντά και να σας μιλήσω :D. Για ρούχα, για τη μόδα και όλα στο ενδιάμεσο. Μια συνάντηση που θα βιώνεις το επεισόδιο του ‘‘Βασιλιάς είναι Γυμνός’’ live. Πες ένα masterclass, για να μοιραστώ τη γνώση και την εμπειρία μου γύρω από αυτό.

Τρία Σάββατα λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας, στο The APIVITA experience store, που θα κάνουμε ταξίδια στο χρόνο, θα συνδέσουμε γεγονότα με αλλαγές στον τρόπο που ντυνόμαστε, θα μάθουμε πως να καταλαβαίνουμε έναν πραγματικά καλό σχεδιαστή και πάνω από όλα, θα γνωριστούμε :)

Το κάθε Masterclass θα εχει διάρκεια 2 ώρες και διαφορετική θεματολογία. Σκέφτηκα να σας μιλήσω για τρια θέματα πολύ δομικά για τη κατανόηση της μόδας σήμερα, που θα σας βοηθήσουν να βάλετε ‘‘θεμέλια’’ και να αναπτύξετε τη σκέψη σας.

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2024, 12:00 μ.μ. – 2:30 μ.μ. - The Amazing 70s

Πολλοί πιστεύουν πως οι δεκαετία του 70 είναι εκείνη που έζησαν όλοι οι χίπηδες (ισχύει) όμως δεν είναι η αλήθεια! Αυτή είναι η δεκαετία που επηρέασε τόσο δραστικά τον τρόπο που ντυνόμαστε, που μέχρι και σήμερα παίρνουμε έμπνευση από εκεί.

Σε αυτό το Masterclass θα βουτήξουμε στην ιστορία, σε γεγονότα και θα συνδέσουμε τις αλλαγές στα ρούχα μας. Θα δούμε παρέα ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί αρκετά, θα δούμε απίθανους σχεδιαστές που μέχρι και σήμερα μας επηρεάζουν με τη δουλειά τους και κάποιους άλλους που ίσως, δεν τους γνωρίζατε μέχρι τώρα. Θα κοιτάξουμε πως τα ρούχα της εποχής επανέρχονταν δεκαετία μετα τη δεκαετία και πως σήμερα, μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα ίχνη τους.

Εισιτήριο εδώ

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2024, 12:00 μ.μ. – 2:30 μ.μ. - Όλα είναι Σουρεάλ

Δύο ώρες αφιερωμένες στην ολότρελη εποχή μας και στους τρόπους που αποδομούμε το παρελθόν, κάνουμε συνέχεια ρεμίξ, αναζητούμε το καινούριο και μαζί, γοητευόμαστε από το υπερεαλιστικό. Θα κοιτάξουμε τα ρούχα, την επικοινωνία, τους σχεδιαστές και τα γεγονότα που συντάσσουν μια καινούρια αισθητική και τα πράγματα που σήμερα, θεωρούμε ''όμορφα''

εισιτήριο εδώ

Σάββατο 02 Νοεμβρίου 2024 12:00 μ.μ. – 4:30 μ.μ. - Εσύ και οι σχεδιαστές

Πως καταλαβαίνεις πως η δουλειά ενός σχεδιαστή είναι πραγματικά καλή; Τι σημαίνουν οι ''κώδικες'' και πως τους καταλαβαίνεις; Πως δουλεύω εγώ, όταν βουτώ στη δουλειά τους για να βγάλω ένα επεισόδιο; Τι χρειάζεται να κοιτάζουμε, όταν βλέπουμε μια συλλογή; Δυο ώρες που θα αποκωδικοποιήσουμε παρέα τη δουλειά σημαντικών σχεδιαστών από το σήμερα και από το παρελθόν και θα πάρουμε έμπνευση από τον τρόπο τους να μας μιλούν για όλα αυτά που νιώθουμε, μέσα από τα ρούχα που φτιάχνουν για εμάς.

Εισιτήριο εδώ

Τι άλλο σου έρχεται μαζί με το εισιτήριο σου;

Εκτός από το γεγονός πως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα γνωριστούμε από κοντά, η APIVITA που μας φιλοξενεί στο χώρο της, σου κάνει έκπτωση 30% (ναι καλά διάβασες) για να ψωνίσεις τα καλλύντικά της στον πρώτο όροφο ή να πάρεις το χυμό / smoothie σου στο bar του δεύτερου ορόφου.

Ελπίζω ειλικρινά, να σας δω από κοντά. Αν όχι, ξέρω πως μπορώ να σου μιλώ πάντα στο podcast : D

To επεισόδιο του Οκτωβρίου μιλά για τη Nike, την Adidas και την απίθανη ιστορία των sneakers

Σου χω ακόμα, και τα Karavan! Μπορείς να ακούσεις την ιστορία τους, από την ίδια ομάδα :)

Και εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα τι να απαντήσω. Γιατί πολύ απλά, είχα ξεχάσει πως είχα σεζόν, διάλειμμα,  ότιδήποτε. Δεν είχα προλάβει να σκεφτώ πως αυτό το podcast σε λίγο καιρό θα μετράει 2 χρόνια ζωής και είμαι απλά, μόνο στη μέση. Κοίταξα με απελπισια, ευγνώμοσυνη και κούραση τον τοίχο απέναντι μου, λες και θα μου έδινε κάποιο βραβείο. Ο τοίχος παρέμεινε ως έχει. Επίσης εγώ αβράβευτη. Εξαιρετικά απαράδεκτο και ο τοίχος αγενέστατος. 

Όσοι λαμβάνετε αυτό το mail, είχατε εγγραφεί για να παίρνετε νεα για τις συναντήσεις του  ‘’Κυριακή με τη Μαρτζ’’, ένα πείραμα του covid που κατάφερε να μας φέρει πιο κοντά και να μάθουμε τόσα μαζί. Αν δεν υπήρχαν αυτές οι Κυριακές, πιθανότατα να μην υπήρχε και αυτό το podcast - κάτα ένα τρόπο, είστε όλοι συμμέτοχοι σε αυτό. 

Στη δεύτερη σεζόν, μπήκα επισήμως σε στουντιο για να το ηχογραφώ και βρήκα έναν απίθανο άνθρωπο για να το φροντίζει. Τον Κώστα Ekelon και το Black Cave Studio. Αποφάσισα να σταματήσω να διαβάζω το κείμενο που έγραφα και να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο, να μιλήσει. Ήταν και είναι μια απόλυτα ενσυνείδητη πράξη να βρώ τη φωνή μου, αλλά και να κρατήσω την αμεσότητα, να μικρύνω την απόσταση μεταξύ μας. Θέλω πάντα να νιώθετε όταν το ακούτε, πως είμαστε κάπου οι δυο μας και σας λεω το τελευταίο πράγμα που μελέτησα και με ενθουσίασε. Γιατί κάθε επεισόδιο, είναι μια ευκαιρία που δίνω στον εαυτό μου να μελετήσει περισσότερο για κάτι που με ενδιαφέρει πολύ εκείνη την περίοδο. 

Βέβαια, όλη αυτή η άσκηση, δεν ειναι ακόμα 100% ευχάριστη. Ας πουμε,  δεν θυμάμαι καμία φορά ένα επεισόδιο να βγαίνει διασκεδαστικά και με άνεση. Κάθε μήνα, με την ίδια συνέπεια, απλά υποφέρω. Από την υπεραναλυτικότητα μου να βάλω τα πάντα μέσα σε ένα επεισόδιο, τον ενθουσιασμό μου που με κάνει να μην αξιολογήσω σωστά τι μπορώ να κάνω και όχι,  το φόβο μου να αφήσω ελεύθερο τον εαυτό μου, την επιμονή του Γιάννη να ακούω ξανα το επεισόδιο (ακόμα δεν αντέχω τη φωνή μου). Η μόνη στιγμή πραγματικής ανακούφισης και χαράς είναι εκείνη που φεύγω από το στούντιο. Για εκείνα τα λίγα λεπτά που περπατώ προς το σπίτι - όλα έχουν ευθυγραμμιστεί. Ένα ευχάριστο κενό κατοικεί μέσα στο σώμα μου και ένα αίσθημα βαθιάς ικανοποίησης και ολοκλήρωσης. Θα κρατήσει λίγο γιατί σε λίγες μέρες θα έρθει το αρχείο που θα πρέπει να μοντάρει με μουσική ο Γιάννης και εγώ θα πρέπει, αναπόφευκτα να ακούσω (ξανά) τον εαυτό μου. Μέχρι το επεισόδιο να ανέβει στον αέρα. 

Οπότε η ερώτηση - που πιστεύω πως κάνατε και εσείς - είναι πολύ απλή. 

‘’Ε τότε γιατί το κάνεις ρε Μαργαρίτα;’’ 

Προς τι αυτό το ξόδεμα χρόνου, ενέργειας, χρημάτων; 

Η απάντηση, δεν είναι σίγουρα δημοφιλής, αλλά μου φτάνει. 

Γιατί πολύ απλά κάθε φορά, γίνομαι καλύτερη. Είναι η καλύτερη άσκηση που θα μπορούσα να μου είχα δώσει. Γιατί είμαι φιλόδοξη και πάντα θα θέλω κάτι περισσότερο.Γιατί το να σπρώχνω τον εαυτό μου προς μια κατεύθυνση, είναι και δημιουργία, που με κάνει να νιώθω ζωντανή και δημιουργική. Γράφω σε ένα χαρτάκι ‘’discipline is pleasure’’ και το επαναλαμβάνω σαν mantra. Μέχρι να σταματήσω να παίρνω τον εαυτό μου τόσο στα σοβαρά, να χαλαρώσω ακόμα περισσότερο την πέτσα μου και να αφήσω το ρυθμό μου ελεύθερο. Θα φτάσω και εκεί :)

Και μετά, έχω αγωνία. Άραγε άρεσε σε κανέναν; 

Εκεί, έρχεστε εσείς. Τα μηνύματα σας. Από φίλους, που τα λόγια τους έρχονται με αγάπη και ενθουσιασμό και όλους εσάς που δεν σας έχω γνωρίσει ακόμα αλλά μου γράφετε μηνύματα. 

Για όλους εσάς που με ρωτάτε τι θα υπάρχει στο επόμενο επεισόδιο, που θα με πάρετε τηλέφωνο αν κάτι σας αγγίξει πολύ, που μου λέτε τη δική σας ιστορία. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ αλλά κυρίως σας ευχαριστώ γιατί με κάνατε να δω πως εκεί έξω, υπάρχει πολύς κόσμος που θέλει να καταλάβει τα ίδια πράγματα που αναζητώ και εγώ. Έχετε πολύ καλό γούστο :D 

 Η Μίνα Μπιράκου, ήρθε με χάρη και ευγένεια για να κάνουμε ένα επεισόδιο μαζί και να μας βάλει στην ιστορία της, αλλά και στην ιστορία των lifestyle περιοδικών στην Ελλάδα. Η Αλεξ Παπασημακοπούλου κάθησε μαζί μας και μας διηγήθηκε τι σήμαινε να είσαι νέος στο Λονδίνο των 90s. H Despi Naka ήρθε με την αλαφράδα και τρυφερότητα της να μας θυμίσει πόση χαρά, μπορεί να δώσει η μόδα. Τέλος ο Γιάννης Μπεγνής, κατάφερε να κάνει όλες τις ιστορίες καλύτερες γιατί τους έδινε τη μουσική που τους αξίζει και είναι ο πιο αυθεντικός, ειλικρινής και οξυδερκής κριτής μου. Το podcast δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτόν. 

Τώρα λοιπόν, το μήνα των διακοπών εύχομαι να ακούσετε όλα τα επεισόδια στην παραλία και να κρατήσετε σημειώσεις. Υπάρχει πια ένα site αφιερωμένο στο podcast που σας υπόσχομαι πως θα το ανανεώνω με έξτρα ύλη για μελέτη και όλες τις αναφορές που ακούτε στο επεισόδιο.

Σας εύχομαι από καρδιάς, καλές διακοπές. Και μην ξεχνάτε - αν ένα επεισόδιο σας άρεσε, μην ξεχνάτε να το πείτε και στους φίλους σας! 

Καλώς ήρθατε στο τελευταίο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν! Εδώ θα μιλήσουμε για τεράστια σπατάλη, τεράστια υπερβολή, για απίθανη ομορφιά - εκείνη που σε ζαλίζει, σε υπνωτίζει και σε κρατά δέσμια της για χρόνια. Η ιστορία του Galliano από το 95 και μετά, έχει όλα τα συστατικά μιας αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας και δείχνει - στα δικά μου μάτια τουλάχιστον - το πόσο μακριά μπορούμε να κρυφτούμε για να μην αντιμετωπίσουμε τον πόνο. Τόσο μακριά, σε τόσο μεγάλη ομορφιά.

Το επεισόδιο ηχογραφήθηκε από τον Κώστα Ekelon στο Black Cave Studio.
Ακούγονται αποσπάσματα από συνεντεύξεις του Tim Blanks
Αν θέλεις να μελετήσεις περισσότερο, σου έχω ύλη εδώ 

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram

Καλώς ήρθατε στην πιο περίπλοκη, μεγάλη, δύσκολη και συναρπαστική ιστορία ενός σχεδιαστή που είναι κεφάλαιο για όλους όσους αγαπούν πραγματικά τη μόδα. Υπάρχουν όμως πολλές ιστορίες για τον John Galliano. Εκείνη για τον αλκοολισμό, εκείνη για το έργο, εκείνη για τη φήμη, εκείνη για τον τρόπο που η βιομηχανία της μόδας άλλαξε τόσο γρήγορα γιατί ήταν (και) εκείνος ένας από τους πρωταγωνιστές μας. 
Είναι τόσο δύσκολη ιστορία, που θα την ακούσετε σε δύο μέρη.  Ελπίζω πραγματικά να σας αρέσει :) 

Η ηχογράφηση του επεισοδίου έγινε από τον Κώστα Ekelon , στο The Black Cave music  studio.

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram

Ποιοι είναι οι άνθρωποι που φωτογραφίζουν τα ''παγώνια'' στις εβδομάδες μόδας;
Πώς κάνεις αυτό το επάγγελμα; Πως αμοίβεσαι και πως τα καταφέρνεις;
Η φωτογράφος Street Style Despi Naka, βρίσκεται τα τελευταία 5 χρόνια σε όλες τις πρωτεύουσες της μόδας και μας λέει την ιστορία της, τον τρόπο της και πως έκανε το όνειρο της πραγματικότητα.
Όμως πάνω από όλα, αυτή είναι μια ιστορία ενός ανθρώπου που αγαπά να φωτογραφίζει το χρώμα, τη χαρά, την ομορφιά στο ανθρώπινο είδος - και αυτό είναι κάτι που το γυρίζει πίσω δώρο σε εμάς :)

Η ηχογράφηση του επεισοδίου έγινε από τον Κώστα Ekelon , στο The Black Cave music  studio.

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram

Εδώ θα μιλήσουμε για έναν Βέλγο, από το λιμάνι της Αμβέρσας - που έχει ακόμα τα γραφεία του εκεί και κοιτάζουν το λιμάνι, μέγιστος κηπουρός και πολύ γοητευτικός τύπος.  Τα ρούχα του συνεχίζουν να μου μαθαίνουν μέχρι και σήμερα το λεπτο λεξιλόγιο της ομορφιάς και δέους απέναντι στο είδος μας. Σε αυτό το επεισόδιο θα σε βοηθήσω να καταλάβεις τον Dries van noten, εκείνο που ανύψωσε το καθημερινό μας ρούχο σε κάτι σπουδαίο, βαθύ και ανθρώπινο. Σαν τις ιστορίες που κουβαλούμε όλοι. 

Η ηχογράφηση του επεισοδίου έγινε από τον Κώστα Ekelon , στο Black Cave studio. 
Ακούγονται αποσπάσματα απο τη συνέντευξη του  Dries Van Noten στο Odda Magazine. 

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram

Υπάρχουν πολλοί επαγγελματικοί τίτλοι που έχουν περάσει από τη ζωή της χαρισματικής Μίνας Μπιράκου. Διευθύντρια περιοδικών, αρχισυντάκτρια, beauty editor, μεταφράστρια, ραδιοφωνική παραγωγός και διευθύντρια site,  podcaster του ''Been There Done That '' και διευθύντρια περιεχομένου για όλον τον όμιλο 24media. Το μυστικό της επιτυχίας της είναι πιθανότατα πως δεν πήρε κανέναν από τους παραπάνω πολύ στα σοβαρά και δεν σταμάτησε να λέει ''ναι'' στο καινούριο που της ερχόταν σαν ευκαιρία. 
Στην πρώτη συνέντευξη του ''ο Βασιλιάς είναι Γυμνός'' η Μίνα Μπιράκου μας διηγείται πως ήταν τα περιοδικά στα '00s, εκείνη τη φορά που είχε την JLo να φωτογραφίζεται στον Παρθενώνα,  το μεγάλο δώρο του να μην ανήκεις πουθενά, τι πραγματικά σημαίνει να απενεχοποιείς τα γούστα σου, τι σημαίνει κομψότητα για αυτήν και πως τα ρούχα κάποια στιγμή για αυτήν, έγιναν ρόλοι. 

Επιμέλεια παραγωγής Κώστας Ekelon, The Cave Studio. 

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram

Αυτή είναι η ιστορία του σχεδιαστή που οι περισσότεροι σχεδιαστές θέλουν να γίνουν σαν και αυτόν. Κατάφερε να κάνει το όνομα του τρόπο έκφρασης και όταν λέμε πως κάτι είναι ''Very Ralph Lauren'' να καταλαβαίνουμε ακριβώς τι περιγράφουμε. Είναι τόσο μέσα στην καρδιά της Αμερικής που έγινε επεισόδιο για αυτόν στα ''Φιλαράκια'', συμμορίες ορκίζονταν στο όνομα του και ο Kanye West έβαλε το όνομα του στους στίχους του. 
Ο τελευταίος, μαζί με τον Giorgio Armani, της σειράς του - σήμερα 84 έτων - ακόμα φτιάχνει ρούχα, συλλέγει τα πιο όμορφα αμάξια, αγαπά την Ricky. 
 Αυτή είναι η ιστορία του Walt Disney της μόδας. 
Το επεισόδιο ηχογραφήθηκε στο The Cave Mastering Studio απο τον Κώστα Ekelon 

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram

Τι συμβαίνει όταν βγαίνουν μπροστά τα Λαικά παιδιά;  Στο δεύτερο μέρος του podcast εξερευνούμε πως μια ποπ ανωμαλία - το britpop- διηγήθηκε την Αναγέννηση της Μ.Βρεττανίας και πως οι ήρωες του εκπροσωπούσαν κάθε μέλος του. Θα σας πω πως γεννήθηκε το ugly chic και πως το να ντύνεσαι σαν καθηγητής γεωγραφίαs on acid έγινε κάτι πολύ κουλ. Θα μιλήσουμε ακόμα για το πως η σημαία φορέθηκε κατ'επανάληψη χωρίς να γίνει εθνικιστικό σύμβολο, τι σημαίνει ο όρος ''Lad'' και πως ο Alexander McQueen δεν απαντούσε όταν τον έπαιρνε τηλέφωνο ο David Bowie.
Μαζί μου στο στουντιο με καθοδηγούν και κουβεντιάζουν ο Γιάννης Μπεγνής, η events producer Αλεξ Παπασημακοπούλου, μισή ακόμα καρδιά της εταιρείας everymatic και φυσικά ο μουσικός παραγωγός και μέλος των Lips Forensics Κώστας Ekelon.
Αυτό είναι το δεύτερο επεισόδιο που ανήκει στην ενότητα των 90's και το φαινόμενο του Cool Britannia  στην τελευταία δεκαετία πρίν από τα social media, που με το δικό της τρόπο παρέδωσε το manual για τη μεταμοντέρνα ζωή μας σήμερα. Θα κοιτάξουμε τη στιγμή που η Αγγλία και το Λονδίνο, έγιναν το επίκεντρο της προσοχής μας,  έχτισαν την αναγέννηση τους και όρισαν την κουλτούρα της εποχής.  Ήταν τότε που η μουσική ωθούσε την αλλαγή και τα ρούχα, η μόδα, την ακολουθούσαν.  Για πρώτη φορά λοιπόν δεν θα μιλήσουμε τόσο για μόδα - όσο για τη μουσική και τους νέους που συνδέθηκαν μαζί της, για να φορέσουμε τα ρούχα τους μετά.

Το επεισόδιο ηχογραφήθηκε στο The Cave Mastering Studio
Ακούγονται αποσπάσματα από
Rock Family Trees: The Birth of Cool Britannia - BBC

Trainspotting 
Four Weddings and a Funeral 

Επιμέλεια μουσικής Γιάννης Μπεγνής
Μπορείς πάντα να με ακολουθείς στο instagram